پایگاه خبری سرمایه فردا

افزایش هزینه قطعات و اجرت تعمیر، تصمیم‌گیری درباره نوسازی ماشین‌آلات را برای کشاورزان دشوار کرده است.

در حالی که انجمن صنفی تایر از حفظ آرامش بازار سخن می‌گوید، اجرای دو مرحله‌ای افزایش قیمت در کمتر از ۱۵ روز نشان داد این آرامش تنها یک پوشش تبلیغاتی بوده است. قیمت‌ها با جهش ۵۰ تا ۶۰ درصدی، فشار سنگینی بر ناوگان حمل‌ونقل و سفره مردم وارد کرده و سکوت سازمان حمایت و وزارت صمت، این اقدام را به یک توافق ضد رقابتی آشکار تبدیل کرده است.

بخشی از این ناکارآمدی بازار کالاهای اساسی به ضعف در مدیریت و نبود نقشه راه روشن برای اصلاح ساختار تات بازمی‌گردد. در شرایطی که بخش کشاورزی کشور با چالش‌های جدی در حوزه بهره‌وری، منابع آب، امنیت غذایی و رقابت‌پذیری مواجه است، تداوم این وضعیت می‌تواند هزینه‌های سنگینی به همراه داشته باشد. به باور بسیاری از صاحب‌نظران، عبور از این بن‌بست، نیازمند بازنگری جدی در رویکرد مدیریتی، شفاف‌سازی انتصابات و بازتعریف نقش تات به‌عنوان نهادی مسئله‌محور و پاسخگو در قبال نیازهای واقعی کشاورزی کشور است.

بررسی جزئیات نشان می‌دهد شرکت‌هایی مانند زپارس، سیمرغ، بهپاک و حتی سپید به‌طور جدی از میانگین صنعت عقب مانده‌اند. این عقب‌ماندگی می‌تواند در بلندمدت به کاهش سهم بازار و تضعیف جایگاه آنها منجر شود.

صندوق بیمه کشاورزی، از نهادهای کلیدی در حمایت از تولیدکنندگان بخش کشاورزی، در سال ۱۴۰۴ با زیان خالص بیش از هزار میلیارد تومان مواجه شده است—در حالی که در سال ۱۴۰۳ سود خالص آن ۲۷۱ میلیارد تومان بود. زیان انباشته این صندوق اکنون بیش از ۲۵۰ برابر سرمایه ثبت‌شده آن است. در کنار این بحران مالی، پرداخت‌های فاقد مجوز قانونی و انتصاب‌های مدیریتی با سوابق غیرتخصصی، وضعیت این نهاد را در مسیر فرسایش قرار داده‌اند.

در حالی که قیمت صیفی‌جات در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ بین 40 تا 100 درصد افزایش یافته، وزارت جهاد کشاورزی با تأکید بر عرضه مستقیم، به دنبال اصلاح زنجیره معیوب بازار است.

هلند با منابع محدود آب و زمین، به دومین صادرکننده بزرگ محصولات کشاورزی در جهان تبدیل شده است. این موفقیت حاصل برنامه‌ریزی بلندمدت، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، تمرکز بر مزیت نسبی و نگاه جهانی به کشاورزی است. در مقابل، ایران با منابع طبیعی گسترده، همچنان با چالش‌های مدیریتی، ناترازی آب و ضعف در سیاست‌گذاری کشاورزی مواجه است. این گزارش با بررسی مدل کشاورزی هلند، پیشنهادهایی برای تحول کشاورزی ایران ارائه می‌دهد.

در حالی که کشاورزی ایران به‌عنوان متهم بحران آب و محیط زیست معرفی می‌شود، تحلیل جدید نشان می‌دهد این بخش نه مقصر، بلکه قربانی اصلی حکمرانی ناکارآمد، نارسایی بازار و کمبود سرمایه‌گذاری است. ادامه این مسیر، با کسری تجاری فراتر از ۱۱ میلیارد دلار، می‌تواند به ورشکستگی زیستی و وابستگی غذایی خطرناک منجر شود.

در لایحه بودجه سال ۱۴۰۳، اعتبار سازمان شیلات ایران با افتی ۷۴ درصدی نسبت به سال قبل، به ۲٬۳۹۶ میلیارد ریال کاهش یافته است؛ در حالی که این نهاد با بیش از نیم قرن سابقه، مستقیماً با ۵۰ هزار صیاد عضو تعاونی‌ها در ارتباط است و حذف آن می‌تواند به تضعیف سیاست‌گذاری تخصصی در حوزه منابع آبزی منجر شود.