پایگاه خبری سرمایه فردا

بازیگران اقتصادی در اردیبهشت ۱۴۰۵ برای آینده‌ای با تورم پایدار بالا قیمت‌گذاری کردند، وضعیتی که خروج از آن، بدون اصلاح ساختاری هم‌زمان در سیاست مالی، سیاست پولی و مدیریت ارزی، دشوار و پرهزینه خواهد بود.

کیمل در آغاز سخنانش با طنزی تلخ گفت هرگز تا این اندازه احساس «حماقت» نکرده که به خاطر نام گذاشتن روی رئیس‌جمهور آمریکا برنده جایزه‌ای معتبر شده باشد.

داستان غپونه، نمادی از یک واقعیت بزرگتر در بازار سرمایه ایران است. تکنیکالیست، سقف ۷ ساله را می‌بیند و می‌فروشد. تابلوخوان، خروج پول حقیقی را می‌بیند و می‌فروشد. بنیادی‌کار اما گزارش فروش را می‌بیند، صنعت را تحلیل می‌کند، و خرید می‌کند.

تازه‌ترین هدف عملیات مالی آمریکا؛ چهار ستون بازار کریپتوی ایران را لرزاند چراکه محدودیت صرافی های رمزارز ایران به معنی خطر فریز دارایی‌ها.

حباب‌ها دقیقاً زمانی به خطرناک‌ترین نقطه خود می‌رسند که دیگر هیچکس نام «حباب» را بر آنها نمی‌گذارد. در آن لحظه، همه چیز عادی و منطقی به نظر می‌رسد و کسی هشدار جدی نمی‌دهد.

بازار شب گذشته نشان داد که بسیاری از معامله‌گران حرفه‌ای، دارایی‌های خود را به کیف پول‌های شخصی (Self-Custody) منتقل کرده‌اند . این استراتژی، شانس دولت آمریکا برای بستن حساب‌ها و ضبط اموال را کاهش می‌دهد، اما در عین حال، سرعت نقدشوندگی و انجام معاملات فوری در هنگام بحران را نیز با مشکل مواجه می‌کند.

اگر تا آن زمان توافقی اعلام نشود، بازار ممکن است خودش آن سقف‌های پیش‌بینی‌شده را بسازد؛ سقف‌هایی که سه ماه پیش در اوج جنگ پیش‌بینی شدند اما هرگز لمس نشدند. این بار، شاید داستان فرق کند.

در جنگ خاورمیانه ایران به دو قدرت روسیه و چین تکیه داده بود اما تنها در حد دیپلماسی و تامین کالا نه حمایت نطامی، داستان چیست؟

بازار سرمایه اکنون دو دسته شده است. دسته اول معتقدند فملی به ظرفیت حداکثری خود رسیده و ماه‌های آینده نیز عملکردی مشابه یا حتی بهتر خواهد داشت. دسته دوم اما هشدار می‌دهند که جهش اردیبهشت احتمالاً یک رویداد غیرتکراری است.