در حالی که جنگ علیه ایران تمام کشورهای جهان را با بحران و ضررهای مختلف مواجه کرده، چین از این جنگ بهره برده است.

پنجاه و یک روز از شروع این بحران می‌گذرد. سقف ۳۰۰ پیامک و ۵ گیگابایت اینترنت بین‌الملل، زندگی روزمره مردم را وارد فاز جدیدی از محدودیت کرده است. فیلترینگ هوشمند و منطقه‌ای، روش‌های عبور را یکی پس از دیگری از کار می‌اندازد. گوگل و گیت‌هاب هم در لیست سیاه قرار گرفته‌اند و سرورهای DNS عمدی بیمار شده‌اند تا سرعت اینترنت به کندترین حالت ممکن برسد.

افزایش هزینه قطعات و اجرت تعمیر، تصمیم‌گیری درباره نوسازی ماشین‌آلات را برای کشاورزان دشوار کرده است.

حتی با وجود خط سوآپ، اقتصاد امارات دیگر مثل سابق نخواهد بود. سرمایه‌گذارانی که فرار کرده‌اند، به این زودی برنمی‌گردند. اعتمادی که سال‌ها طول کشید تا ساخته شود، در عرض چند هفته از بین رفت. شاید بزرگ‌ترین درس این بحران برای امارات و سایر کشورهای حاشیه خلیج فارس است.

رونق جشن‌های کوچک خانگی پس از آتش‌بس، نشانه تاب‌آوری جامعه و تلاش مردم برای بازگرداندن شادی و کنترل زندگی است.

بازار موبایل ایران با گرانی شدید، کاهش واردات، دلالی و تقاضای سفته‌بازانه به کالایی سرمایه‌ای و حبابی تبدیل شده است.

حمایت‌های معیشتی شامل اسکان موقت، کارت‌های اعتباری و تامین لوازم خانگی برای خانواده‌ها در نظر گرفته شده است.

سریالی که از دل واکنش به واقعیت شکل گرفت و در مسیر تبدیل ایده به درام، میان لحظات قابل قبول و خام در رفت‌وآمد ماند.

خاورمیانه دوباره روی لبه تیغ رفته است. اختلالات گسترده در منطقه خلیج فارس، زنجیره تأمین نفت جهان را به هم ریخته و برآوردهای تازه از یک کسری عظیم حکایت دارند. داده‌های اولیه نشان می‌دهد که در پی این تنش‌ها، حدود ۹ تا ۱۰ میلیون بشکه در روز از صادرات نفت با محدودیت مواجه شده است. اما ترسناک‌تر از آن، پیش‌بینی کارشناسان است: پس از اتمام ذخایر راهبردی کشورها، شکاف عرضه دوباره به سطح هشداردهنده ۱۱ میلیون بشکه در روز بازخواهد گشت. در این گزارش، ابعاد این بحران، بازیگران بازنده و پیامدهای آن برای اقتصاد جهانی را بررسی می‌کنیم.