به گزارش سرمایه فردا، پروژه مهندسی «کریسالیس» تصویری جاهطلبانه از آیندهای ترسیم میکند که در آن گروهی از انسانها زمین را برای همیشه ترک میکنند و در سفینهای موسوم به «سفینه نسلها» راهی سفری چند قرنی به سوی ستارهای دوردست میشوند. این طرح که در سال ۲۰۲۵ در یک رقابت بینالمللی مورد توجه قرار گرفت، سازهای غولآسا به طول حدود ۵۸ کیلومتر را توصیف میکند؛ سازهای که با چرخشی آرام در خلأ، محیطی قابلزیست برای هزاران نفر فراهم میآورد. طبق طرح و نقشه پیشنهادی، مأموریت با یک سال شتابگیری آغاز میشود، سپس حدود چهار قرن حرکت پیوسته ادامه مییابد و در پایان یک سال برای کاهش سرعت و ورود به مقصد صرف خواهد شد.
در این مدت، حدود ۲۴۰۰ نفر در قالب ۱۶ نسل در سامانهای به کلی خودکفا زندگی میکنند؛ جامعهای که باید بدون هیچگونه اتکا به زمین، چرخههای زیستی، تولید غذا، مدیریت منابع و ساختار اجتماعی خود را حفظ کند. گفتنی است، بسیاری از ساکنان این سفینه هرگز زمین را نخواهند دید و تنها نوادگانشان به زمین باز خواهند گشت.ایجاد گرانش مصنوعی یکی از اصلیترین چالشهاست. البته باید در نظر داشت که اقامت طولانی در بیوزنی هم میتواند به تحلیل استخوان و مشکلات قلبیـعروقی منجر شود، از این رو طراحی «کریسالیس» بر استوانههای تودرتو متکی است که در جهتهای مخالف میچرخند تا با ایجاد نیروی گریز از مرکز، گرانشی نزدیک به زمین فراهم و فشارهای سازهای مهار شود.
بخشهای اصلی سکونت در قسمت جلویی و نوکتیز سازه پیشبینی شده تا خطر برخورد با ذرات میانستارهای در مراحل شتابگیری و کاهش سرعت کاهش یابد. از منظر اجرایی، چالشها چشمگیر است. در حال حاضر هیچ زیرساختی برای ساخت سازهای با این ابعاد در مدار وجود ندارد و هیچ سامانه پرتابی توان انتقال قطعات آن را ندارد. به همین دلیل، مونتاژ در نقاط لاگرانژ، نواحی پایدار گرانشی در فضا، پیشنهاد شده است؛ مکانهایی که امکان تثبیت سازههای عظیم را با مصرف اندک سوخت فراهم میکنند. سامانه پیشران نیز بر پایه همجوشی هستهای با سوخت هلیوم-۳ و دوتریوم طراحی شده، در حالی که تا اوایل ۲۰۲۶ هنوز رآکتور همجوشی عملی برای تولید پایدار برق روی زمین به بهرهبرداری نرسیده و اجرای آن در فضا مستلزم سامانههای خنکسازی عظیم و سپرهای تابشی بادوام برای قرنهاست.
در بخش زیست و بقا، سفینه باید هر مولکول آب و هوا را بازیافت و غذای مورد نیاز را در مزارع داخلی تولید کند. تجربههای کنونی نشان میدهد حتی در ایستگاه فضایی بینالمللی با وجود بازیافت گسترده آب، وابستگی به زمین همچنان پابرجاست و آزمایشهایی مانند بیوسفر ۲ نیز شکنندگی سامانههای به کلی بسته را آشکار کردهاند. این طرح همچنین به جنبههای انسانی توجه دارد: انتخاب خدمه بر پایه ارزیابیهای روانشناختی مشابه مأموریتهای طولانی در ایستگاههای قطبی، تربیت جمعی نسلهای آینده، فاصلهگذاری داوطلبانه میان تولدها برای کنترل جمعیت و بهرهگیری از مدلهای حکمرانی مبتنی بر هوش مصنوعی برای حفظ دانش و ثبات اجتماعی در طول قرنها. با این حال، نبود تجربه عملی از جامعهای منزوی در چنین بازه زمانی طولانی، نشان میدهد «کریسالیس» بیش از آنکه پروژهای آماده اجرا باشد، چشماندازی است از مرزهای ممکن علم و مهندسی؛ جایی میان رویای مهاجرت میانستارهای و واقعیتهای سخت فناوری.
شهید بهشتی نظر امام را درباره موسیقی تغییر داد / مجاهدین از سال 53 برنامه…
تیم ملی ایران در نبردی حساس مقابل بلژیک به دنبال مهار یکی از مدعیان گروه…
درباره یک عکس یادگاری که روابط آمریکا و ایتالیا را متشنج کرد
امروز بورس وضعیت متناقضی داشت. برخی از سهمها صف خرید سنگینی داشتند که تا انتهای…
افزایش نرخ اوراق بدون اصلاحات ساختاری در نظام بانکی، بودجهریزی و تقویت تولید، میتواند به…