وفاق ملی یا توافق؟

بابک کاظمی کنشگر فرهنگی اجتماعی: پس از پیروزی دکتر پزشکیان و حتی جلوتر در ایام تبلیغات انتخابات چهاردهم رساست جمهوری، کلمه “وفاق ملی” به یکی از واژگان پرتکرار در فضای سیاسی کشور تبدیل شدواژه است. دکتر پزشکیان به جهت وحدت و انسجام داخلی بدان معتقد بود و چندین بار هم مشابه چننبن واژه‌ای از سوی بزرگان اصلاح طلب در سالهای ماضی مطرح شده بود.

اما بعد از پیروزی دکتر پزشکیان برخی از فرصت طلبان و گروه‌ها و احزاب مخالف دولت بدنبال سو استفاده هستند. کسب منصب از این اصطلاح کردند تا جایی وفاق ملی تبدیل به توافقی نانوشته برای بهره‌برداری از فرصت‌های سیاسی شد

وفاق ملی، اگر بخواهیم به معنای واقعی‌اش پایبند باشیم، چیزی فراتر از شعار و تبلیغات است. وفاق یک اتوبان چهاربانده است؛ نه مسیری یک‌طرفه که تنها منافع گروهی خاص را تأمین کند. آنچه در حال حاضر می‌بینیم، بیشتر به توافقی میان افراد و گروه‌های فرصت‌طلب شباهت دارد که به نام وفاق، منصب‌های کلیدی را در دولت چهاردهم اشغال کرده‌اند.

آیا وفاق ملی در ایران وجود دارد؟

نمونه بارز این رویکرد را می‌توان در صحبت‌های اخیر رئیس مجلس مشاهده کرد؛ تابعیت فرزند دکتر ظریف را قهری است. اما انتصاب او در هیأت دولت را غیرقانونی اعلام می‌کند. اما چرا؟ زیرا وزیر کار، مدیرعامل صندوق بازنشستگی که از یاران نزدیک رئیس مجلس بود، برکنار کرده است. آیا این نوعی مصادره به مطلوب مفهوم وفاق نیست؟
برای حامیان دولت، وفاق به معنای همراهی و همکاری است؛ اما برای مخالفان، وفاق به ابزاری برای کسب منافع سیاسی تبدیل شده است. به نظر می‌رسد تا زمانی که این نگاه‌های گزینشی به مفهوم وفاق ادامه دارد، نمی‌توان انتظار داشت که این واژه ارزشمند به معنای حقیقی‌اش در فضای سیاسی کشور تحقق یابد.
اگر وفاق ملی قرار است یک راه‌حل باشد، باید همه‌جانبه و صادقانه باشد. نمی‌توان از یک سو شعار همراهی داد و از سوی دیگر، اختلافات را به ابزار فشار و قدرت تبدیل کرد. تنها با التزام به شفافیت، انصاف و احترام متقابل می‌توان امید داشت که وفاق واقعی جایگزین این توافق‌های مصلحتی شود.
امیدواریم وفاق ملی پاشنه اشیل دولت چهاردهم و عامل از هم گسستگی حامیان دولت و انسجام و وحدت ملی نباشد از سوی دیگر هم فرصت طلبان و سایه نشینان به اسم وفاق ملی درپی نان از سفره انقلاب و نظام جمهورای اسلامی ایران نباشند.