سهشنبه ۹ تیر ۱۴۰۵
تجربه جام جهانی ۲۰۲۶ یک بار دیگر نشان میدهد که در اقتصاد ورزش، برگزاری یک رویداد بزرگ، الزاماً به معنای سود اقتصادی برای همه ذینفعان نیست. مدیریت درآمد، تقسیم ریسک و مدل مشارکت مالی، تعیینکننده اصلی برندگان و بازندگان هستند.
فیفا با درآمدی حدود ۸.۹ میلیارد دلار از جام جهانی ۲۰۲۶، رکورد جدیدی را در تاریخ این مسابقات ثبت خواهد کرد. این درآمد، از محل حق پخش تلویزیونی، اسپانسرینگ، بلیتفروشی، بستههای تجاری و فروش محصولات تأمین میشود. با این حال، شهرهای میزبان (عمدتاً در آمریکا) هزینههای سنگینی مانند تأمین امنیت، حملونقل، آمادهسازی ورزشگاهها و زیرساختهای شهری را متقبل میشوند، بدون اینکه سهم مستقیمی از درآمدهای اصلی داشته باشند. این مدل اقتصادی، که به سیستم فرانچایز شباهت دارد، نشان میدهد که فیفا بهعنوان مالک برند، کنترل کامل بر منابع درآمدی دارد و میزبانها نقش اجراکننده و هزینهکننده را ایفا میکنند.
یکی از ابزارهای افزایش درآمد در جام جهانی ۲۰۲۶، قیمتگذاری پویا برای بلیتهاست. این استراتژی، با هدف بهینهسازی درآمد بر اساس تقاضا طراحی شده است. با این حال، این رویکرد میتواند جام جهانی ۲۰۲۶ را به گرانترین دوره تاریخ این مسابقات تبدیل کند و دسترسی هواداران را با محدودیت مواجه سازد. این موضوع، یکی از نمونههای بارز تضاد میان منافع اقتصادی فیفا و دسترسی عمومی به رویدادهای ورزشی است.
در سالهای اخیر، میزبانی رویدادهای بزرگ ورزشی به یکی از ابزارهای مهم توسعه اقتصادی کشورها تبدیل شده است. دولتها دیگر فقط به دنبال برگزاری یک مسابقه ورزشی نیستند؛ بلکه این رویدادها را فرصتی برای جذب گردشگر، توسعه زیرساختها، تقویت برند ملی و افزایش سرمایهگذاری میدانند. با این حال، تجربه برخی کشورها نشان داده که موفقیت اقتصادی این رویدادها به برنامهریزی دقیق، استفاده بلندمدت از زیرساختها و کنترل هزینهها وابسته است. ورزشگاهها در اقتصاد ورزش مدرن، به مراکز چندمنظوره تجاری، تفریحی و گردشگری تبدیل شدهاند و کشورهایی که بتوانند پس از پایان یک رویداد نیز از این زیرساختها استفاده کنند، ارزش اقتصادی بیشتری به دست میآورند.
جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ با حضور ۴۸ تیم و برگزاری ۱۰۴ مسابقه، بزرگترین دوره تاریخ این رقابتها از نظر تعداد تیم و بازی خواهد بود. این افزایش مقیاس، نه تنها فرصتهای اقتصادی بیشتری را ایجاد میکند، بلکه چالشهای لجستیکی و هزینههای میزبانی را نیز افزایش میدهد. این موضوع، اهمیت برنامهریزی دقیق و مدیریت منابع را دوچندان میکند.
تجربه جام جهانی ۲۰۲۶ یک بار دیگر نشان میدهد که در اقتصاد ورزش، برگزاری یک رویداد بزرگ، الزاماً به معنای سود اقتصادی برای همه ذینفعان نیست. مدیریت درآمد، تقسیم ریسک و مدل مشارکت مالی، تعیینکننده اصلی برندگان و بازندگان هستند. فیفا با کنترل منابع اصلی درآمدی، برنده اصلی این رویداد خواهد بود، در حالی که شهرهای میزبان، با وجود هزینههای سنگین، ممکن است بازدهی اقتصادی بلندمدتی را تجربه کنند که به برنامهریزی و استفاده بهینه از زیرساختها بستگی دارد. رقابت برای میزبانی رویدادهای بزرگ ورزشی، در واقع رقابت برای ساخت یک دارایی اقتصادی و افزایش جایگاه کشورها در بازار جهانی ورزش است.
تمام حقوق برای پایگاه خبری سرمایه فردا محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
سرمایه فردا