محتمل‌ترین سناریو جنگ روسیه و اوکراین تا پایان ۲۰۲۷، یک آتش‌بس شکننده است، نه صلح واقعی و نه پیروزی روسیه. این آتش‌بس نه از تصمیم استراتژیک، بلکه از خستگی مشترک و فشار دیپلماتیک غرب زاده خواهد شد. دو

یدالله کریمی پور: به گمانم‌ نتیجه جنگ اوکراین – روسیه بس وابسته به مناسبات ایران- آمریکا است. چرا؟

وضعیت میدانی جنگ اوکراین به فاز فرسایش نامتقارن رسیده است. اوکراین با انتقال جنگ به درون خاک روسیه، از راه فلجسازی پالایشگاه‌ها، ضربه به ناوگان دریایی و اختلال در تدارکات، توانسته فرمول و بلکه معادله جنگ را تغییر دهد. نتیجه، نوعی تعادل قدرت جدید است که در آن پیشروی زمینی برای روسیه بسیار پرهزینه و کم‌دستاورد شده و اوکراین دست برتر را در حملات دوربرد به دست آورده است. هر دو کشور اکنون در نقطه‌ای ایستاده‌اند که فرسودگی داخلی، تعیین‌کننده برنده نهایی خواهد بود.

با فرض بقای شرایط کنونی، خطوط جبهه تا ۲۰۲۷ تغییر چشمگیری نخواهند کرد. روسیه ممکن است پیشروی‌های کوچکی در دونباس داشته باشد، ولی هزینه هر کیلومتر پیشروی برای مسکو سرسام‌آور است. اوکراین نیز ظرفیت بازپسگیری گسترده ندارد، ولی کنترل آسمان و دریا در اختیار کیف است.

در این میان بزرگ‌ترین متغیر، واشنگتن است نه میدان جنگ. تداوم یا کاهش پشتیبانی نظامی آمریکا، سرنوشت این تعادل شکننده را رقم خواهد زد. این متغیر به شدت تحت تأثیر فضای حاکم بر خلیج فارس و مناسبات ایران- آمریکا است، گزاره‌ای که هیچ‌کس به اندازه پوتین پیگیر و درحال رصد آن نیست.

مسکو و کیف هر دو با بحران نیروی انسانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. روسیه با تلفات صدها هزار نفری می‌کوشد این شکاف را با حقوق‌های بالای نظامی پر کند، ولی این راه‌حل پایدار نیست. اوکراین از انگیزه دفاعی عمیق‌تری برخوردار است، ولی خستگی جنگی و کاهش جمعیت، فشار واقعی را به کیف تحمیل می‌کند.

محتمل‌ترین سناریو تا پایان ۲۰۲۷، یک آتش‌بس شکننده است، نه صلح واقعی و نه پیروزی روسیه. این آتش‌بس نه از تصمیم استراتژیک، بلکه از خستگی مشترک و فشار دیپلماتیک غرب زاده خواهد شد. دو سناریوی برهم‌زننده این تعادل، عبارت است از:

فروپاشی داخلی یکی از طرفین است؛ (احتمالی که هنوز دور به نظر می‌رسد.)؛ و دوم‌ آسودگی ایالات متحده از خاورمیانه و خلیج فارس و تمرکز بر اروپای خاوری.