تغییر ساعت کار رمضان ۱۴۰۴

به گزارش سرمایه فردا، تصمیم‌گیری درباره ساعات کاری در ماه مبارک رمضان، به یک مصوبه قدیمی اما همچنان معتبر بازمی‌گردد؛ جایی که هیأت وزیران در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۴۰۱، چارچوبی را برای این ایام تعیین کرده است. بر اساس این مصوبه، ساعت آغاز به کار ادارات (به جز واحدهای عملیاتی، خدمت‌رسان، آموزشی و بهداشتی) در تمامی استان‌ها به صورت شناور از ساعت ۷ تا ۹ صبح تعیین شده است. اما نکته قابل تأمل اینجاست که روزهای پس از شب‌های قدر، شروع کار به ساعت ۹ صبح موکول می‌شود؛ تصمیمی که گویی می‌خواهد فرصتی برای استراحت و بهره‌مندی بیشتر از فیض این شب‌های پرفضیلت فراهم کند.

این مصوبه اما در سایه یک بخشنامه دیگر معنا پیدا می‌کند. اواخر آذر ماه امسال بود که سازمان اداری و استخدامی کشور، بخشنامه جدیدی را برای ساعات کاری در فصل سرد سال ابلاغ کرد. بر اساس این بخشنامه که از ابتدای دی‌ماه ۱۴۰۴ تا پانزدهم فروردین ۱۴۰۵ اجرایی می‌شود، ساعات کاری دستگاه‌های اجرایی مشمول ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری تنظیم شده است. در این چارچوب، واحدهای ستادی دستگاه‌های اجرایی ملی مستقر در تهران، ساعت کاری شناوری از ۸ تا ۹ صبح دارند و پایان کار نیز به صورت شناور از ۱۴ تا ۱۵ بعدازظهر تعیین شده است. برای واحدهای استانی اما نظم دیگری حاکم است؛ شروع کار از ساعت ۸ صبح و پایان آن در ساعت ۱۴.

آنچه در این میان اهمیت دارد، تأکید بر جبران ساعات کار موظفی کارکنان است. در دنیای امروز که فناوری امکان کار از راه دور را فراهم کرده، این بخشنامه نیز از ظرفیت دورکاری برای تکمیل ساعات کاری استفاده کرده است. مابقی ساعات کار موضوع ماده ۸۷ قانون مدیریت خدمات کشوری، از طریق دورکاری و با تمهیدات لازم جبران خواهد شد؛ راهکاری که هم نیازهای اداری را پاسخ می‌دهد و هم انعطاف لازم برای بهره‌مندی کارکنان از فضای معنوی ماه رمضان را فراهم می‌کند.

در پس این اعداد و ارقام و ساعات اداری، روایت انسانی‌تری نیز نهفته است. روایت مردمانی که می‌خواهند در ماه مهمانی خدا، هم به وظایف شغلی خود عمل کنند و هم دل به عبادت بسپارند. تصمیم‌گیران نیز به دنبال ایجاد تعادلی میان این دو نیاز انسانی هستند؛ تعادلی که گاه در شناوری ساعت شروع کار، گاه در کاهش ساعات حضور فیزیکی و گاه در امکان دورکاری خود را نشان می‌دهد.

ماه رمضان، ماه تغییر ریتم زندگی است؛ تغییری که اگر با برنامه‌ریزی درست همراه شود، می‌تواند هم بهره‌وری کاری را حفظ کند و هم فرصت عبادت و خودسازی را برای کارمندان فراهم آورد. آنچه مسلم است، این تصمیمات تلاشی برای ایجاد همین تعادل است؛ تعادلی که در نهایت به نفع جامعه و افراد خواهد بود.