پایگاه خبری سرمایه فردا

بورس فعلاً در یک ابرخوش‌بینی عجیب قرار گرفته‌ که چشم و گوشمان به روی بسیاری از واقعیت‌ها بسته شده است: از ریسک سیاسی بگیر تا محاصره اقتصادی، نرخ بهره ۵۰ درصد، سیاست‌های سرکوب ارزی و نرخ‌گذاری دستوری.

بازار امروز ایران محل تقابل دو دسته سرمایه‌گذار است. دسته اول، خریدارانی هستند که ارزندگی بنیادی بازار را بهانه کرده‌اند و با پذیرش ریسک ژئوپلیتیک، به دنبال کسب بازدهی سریع هستند. دسته دوم، سرمایه‌گذاران محتاطی هستند که فعلاً نقد نشسته‌اند و منتظر ریزش‌های ناشی از اخبار منفی یا شفاف شدن مسیر مذاکرات هستند.

وقتی بازارهای دارایی به جای تخصیص بهینه سرمایه به فعالیت مولد، نقش پوشش اضطراری در برابر فرسایش قدرت خرید را بازی می‌کنند، این رفتار نشانه شکست انتظاری در اعتماد به ثبات قیمتی است.

سرمایه‌گذارانی که سه سال گذشته در صندوق املاک ماندند، شاید نقدشوندگی بیشتری داشتند، اما قطعاً پول کمتری به جیب زدند. 

ورود پول ۳۵ همتی در ۱۰ روز، عدد بسیار بزرگی است و اگر روند صعودی واقعی باشد، تفاوت خرید در ۳.۵ میلیون یا ۴ میلیون واحد در بلندمدت چندان تعیین‌کننده نخواهد بود.

در حال حاضر شاخص کل بورس به حدود ۴ میلیون و ۳۰۰ هزار واحد رسیده است اما همه به یک شکل در ریسک نیستند و ارزندگی متفاوتی هم دارند.

علیرغم شرایط دشوار اقتصادی و تورم مزمن، هنوز شرکت‌هایی در بازار سرمایه حضور دارند که توانسته‌اند رشد فروش واقعی و بهبود عملیاتی را ثبت کنند.

بازیگران اقتصادی در اردیبهشت ۱۴۰۵ برای آینده‌ای با تورم پایدار بالا قیمت‌گذاری کردند، وضعیتی که خروج از آن، بدون اصلاح ساختاری هم‌زمان در سیاست مالی، سیاست پولی و مدیریت ارزی، دشوار و پرهزینه خواهد بود.

حباب‌ها دقیقاً زمانی به خطرناک‌ترین نقطه خود می‌رسند که دیگر هیچکس نام «حباب» را بر آنها نمی‌گذارد. در آن لحظه، همه چیز عادی و منطقی به نظر می‌رسد و کسی هشدار جدی نمی‌دهد.