پایگاه خبری سرمایه فردا

کمیسیون بهداشت مجلس هشدار داده که تاخیر در تخصیص ارز، زنجیره تامین داروی را مختل کرده و این مسأله در کنار گرانی ها مشکل ساز شده‌است.

صنعت دارویی ایران در ۱۱ ماهه منتهی به اسفند ۱۴۰۳، یکی از درخشان‌ترین دوره‌های رشد خود را تجربه کرده است. بررسی عملکرد بیش از ۳۵ شرکت بزرگ این صنعت نشان می‌دهد مجموع درآمدها با رشد حدود ۶۸ درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل، به بیش از ۲۰۷ هزار میلیارد تومان رسیده است.

کمبود دارو باعث شده بیماران به گروه‌های مجازی مراجعه کنند و داروهای ناشناخته و خطرناک را با ریسک بالا خریداری کنند.

تغییر سبک زندگی و استفاده از هوش مصنوعی یک سوال اخلاقی عمیق را مطرح می‌کند: چه کسی مسئولیت تجویز دارو را برعهده دارد؟ پزشک یا سیستم؟

صنعت داروسازی ایران در ۹ ماهه نخست سال ۱۴۰۴، تصویری از یک تحول عمیق و همه‌جانبه را به نمایش گذاشته است. در شرایطی که بازارهای مالی با نوسانات دست‌وپنجه نرم می‌کنند، شرکت‌های دارویی با ثبت رشدهای خیره‌کننده، نه تنها سلامت جامعه را تضمین کرده‌اند، بلکه به یکی از سودآورترین بخش‌های بازار سرمایه تبدیل شده‌اند. از جهش ۴۱۶ درصدی «کی‌بی‌سی» تا رشد ۲۰۳ درصدی «دسبحان» و ۱۵۷ درصدی «دارو»، گزارش‌های ۹ ماهه روایتی از شکوفایی در سایه تلاش و برنامه‌ریزی را ترسیم می‌کنند.

افزایش نرخ ارز نه‌تنها هزینه تولید و واردات دارو را بالا برده، بلکه فرصت تازه‌ای برای شبکه‌های غیررسمی و بازار سیاه فراهم کرده است؛ وضعیتی که سلامت عمومی را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد.

«ما هر آنچه تولید می‌کنیم، به فروش می‌رسد»؛ این جمله از مدیرعامل پارس دارو نه‌تنها خلاصه‌ای از عملکرد موفق شرکت در سال‌های اخیر است، بلکه نشانه‌ای از بلوغ صنعتی، تحول زیرساختی و آمادگی برای نقش‌آفرینی گسترده‌تر در نظام سلامت کشور تا سال ۱۴۰۶ است.

شرکت تولید ژلاتین کپسول ایران، از زیرمجموعه‌های تیپیکو، با کاهش ۱۶ درصدی تولید در پنج‌ماهه نخست سال و انتصاب‌های غیرتخصصی در سطح هیئت‌مدیره و مدیریت اجرایی، در موقعیتی پرچالش قرار گرفته است. این تحولات، زیر نظر محمد نادری علیزاده، مدیرعامل تیپیکو، نشانه‌هایی از ضعف در سیاست‌گذاری منابع انسانی و افت بهره‌وری عملیاتی را آشکار کرده‌اند.

شرکت آنتی‌بیوتیک‌سازی ایران، از زیرمجموعه‌های تیپیکو تحت مدیریت محمد نادری علیزاده، در حالی به تولید دارو و محصولات آرایشی-بهداشتی مشغول است که ترکیب هیئت‌مدیره آن فاقد تخصص‌های مرتبط با پزشکی و داروسازی است. این خلأ تخصصی در ساختار راهبری، پرسش‌هایی جدی درباره کیفیت تصمیم‌گیری و سلامت راهبردی شرکت مطرح کرده است.