پایگاه خبری سرمایه فردا

اکنون از تریبون رسانه ملی نسخه‌های مختلف می‌پیچند؛ روزی از جایگاه شورای عالی امنیت تصمیم می‌گیرند و می‌گویند باید بجنگیم، روز دیگر می‌گویند باید بمب اتم بسازیم و یک روز هم علیه شکل پوشش مردم با ادبیاتی موردپسند یک گروه خاص سیاسی سخن می‌گویند.

این گزارش به تحلیل دو چارچوب نظری مهم (تئوری انتخاب و تئوری بازی‌ها) و سپس به بررسی ریشه‌های تصمیم‌های اشتباه، اهمیت فرآیند تصمیم‌سازی، آفت‌ها و در نهایت نقش مسئولیت و پاسخگویی می‌پردازد.

این روزها بازار تحلیل‌های سیاسی و اقتصادی پر شده از جملاتی مثل «این مذاکرات شبیه هیچ دوره‌ای نیست» یا «باید صبر کرد و دید». حامد هدائی، فعال رسانه‌ای، این سبک نوشتن را نه تحلیل، که «سواری گرفتن از نادانی و اضطراب توده‌ها» می‌داند. به اعتقاد او، این فال‌گیرهای مدرن با ادبیاتی قلمبه‌سلمبه و پیش‌بینی‌هایی که هیچ‌وقت اشتباه نمی‌شود، از ترس و ناآگاهی مردم سوءاستفاده می‌کنند. در این گزارش، به نقد این جریان و همچنین آسیب‌های احساسی شدن سیاست و توهم بی‌خیالی در برابر گرانی و تورم می‌پردازیم.

با نزدیک شدن به دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری شیلی، رقابت میان ژانت خارا، وزیر پیشین کار از جناح چپ، و خوزه آنتونیو کاست، رهبر راست افراطی، به نقطه‌ای حساس رسیده است؛ انتخاباتی که نه‌تنها آینده سیاسی این کشور را رقم خواهد زد، بلکه بازتابی از تغییرات گسترده در صحنه سیاسی آمریکای لاتین به شمار می‌رود.

در آستانه انتخابات پارلمانی عراق، واشنگتن با طرحی چندلایه و هدفمند وارد میدان شده تا ساختار سیاسی بغداد را به سود خود بازتعریف کند. از فشار بر حشدالشعبی تا تلاش برای پیوستن عراق به پیمان ابراهیم، همه‌چیز نشان از رقابتی پنهان دارد؛ رقابتی که برای تهران، نه فقط سیاسی، بلکه امنیتی و وجودی است.

در روزهایی که فضای سیاسی کشور با بی‌اخلاقی‌های آشکار و نزاع‌های بی‌پایان جناحی ملتهب شده، سه مقام ارشد از سه نهاد کلیدی—امنیت ملی، وزارت کشور و سازمان بسیج—به‌طور هم‌زمان هشدار داده‌اند: انسجام ملی در خطر است، و هر سخن یا رفتاری که به این وحدت ضربه بزند، بازی در زمین دشمن خواهد بود. این هشدارها، دیگر توصیه نیستند؛ اخطارند.

در مجلس دوازدهم، برخی نمایندگان کمیسیون فرهنگی به‌جای پرداختن به مسائل بنیادین فرهنگ، هنر و رسانه، به جنجال‌های سیاسی، موج‌سازی مجازی و قدرت‌نمایی جناحی مشغول‌اند. این شکاف میان عنوان و عملکرد، نه‌تنها به بی‌اعتمادی عمومی دامن زده، بلکه نشان‌دهنده بحران در ساختار تخصصی مجلس است.

در حالی که مناقشه اخیر بر سر «اسنپ‌بک» با اظهارات لاوروف آغاز شد، واکنش‌ها در تهران مسیر دیگری را پیمود. به‌جای پاسخ به مداخله دیپلماتیک روسیه، تریبون مجلس به محلی برای حمله به ظریف و روحانی تبدیل شد؛ رفتاری که نه تنها توصیه شورای عالی امنیت ملی را نادیده گرفت، بلکه انسجام داخلی را نیز هدف قرار داد.

در روزگاری که هر واژه سیاسی می‌تواند به تیغ نقد بدل شود، مسعود پزشکیان با زبانی صریح و بی‌پرده در برابر جامعه‌ای خسته از شعار ایستاده است. اما آیا صداقت در بیان رنج‌ها، در زمانه‌ای که مردم به دنبال راه‌حل‌اند، می‌تواند راهی برای بازسازی اعتماد باشد یا تنها بر التهاب عمومی می‌افزاید؟