پایگاه خبری سرمایه فردا

شورای راهبری نقش مهمی در انتخاب مدیران داشت و ترکیب کابینه را تحت تأثیر قرار داد.

آیا تاریخ قرار است تکرار شود؟ در دهه ۱۹۲۰، آلمانِ شکست‌خورده، شبه‌نظامیانی را پرورش داد که خود را سربازانِ نجاتِ میهن می‌دانستند. آن‌ها خیابان‌ها را تمیز کردند، مخالفان را سرکوب کردند و قدرت را به هیتلر رساندند. اما پاداشِ سال‌ها فداکاری‌شان چه بود؟ گلوله‌ای در شبِ سی‌ژوئن. حالا، در آمریکای امروز، جنبشِ ماگا (MAGA) با همان شور و همان خشم در حالِ رشد است؛ با همان وعده‌هایِ احیایِ عظمتِ ازدست‌رفته و دشمن‌تراشی‌هایِ آشنا. اما آیا پایانِ این داستان هم همان خواهد بود؟ آیا جنبش‌هایِ توده‌گرا، پس از پیروزی، محکوم به حذفِ نیروهایِ خیابانیِ خود هستند؟ این گزارش، به بررسیِ هم‌سانی‌هایِ تاریخیِ دو جنبش و سرنوشتِ تلخی که در انتظارِ یکی از آنهاست، می‌پردازد.

اکنون از تریبون رسانه ملی نسخه‌های مختلف می‌پیچند؛ روزی از جایگاه شورای عالی امنیت تصمیم می‌گیرند و می‌گویند باید بجنگیم، روز دیگر می‌گویند باید بمب اتم بسازیم و یک روز هم علیه شکل پوشش مردم با ادبیاتی موردپسند یک گروه خاص سیاسی سخن می‌گویند.

این گزارش به تحلیل دو چارچوب نظری مهم (تئوری انتخاب و تئوری بازی‌ها) و سپس به بررسی ریشه‌های تصمیم‌های اشتباه، اهمیت فرآیند تصمیم‌سازی، آفت‌ها و در نهایت نقش مسئولیت و پاسخگویی می‌پردازد.

این روزها بازار تحلیل‌های سیاسی و اقتصادی پر شده از جملاتی مثل «این مذاکرات شبیه هیچ دوره‌ای نیست» یا «باید صبر کرد و دید». حامد هدائی، فعال رسانه‌ای، این سبک نوشتن را نه تحلیل، که «سواری گرفتن از نادانی و اضطراب توده‌ها» می‌داند. به اعتقاد او، این فال‌گیرهای مدرن با ادبیاتی قلمبه‌سلمبه و پیش‌بینی‌هایی که هیچ‌وقت اشتباه نمی‌شود، از ترس و ناآگاهی مردم سوءاستفاده می‌کنند. در این گزارش، به نقد این جریان و همچنین آسیب‌های احساسی شدن سیاست و توهم بی‌خیالی در برابر گرانی و تورم می‌پردازیم.

با نزدیک شدن به دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری شیلی، رقابت میان ژانت خارا، وزیر پیشین کار از جناح چپ، و خوزه آنتونیو کاست، رهبر راست افراطی، به نقطه‌ای حساس رسیده است؛ انتخاباتی که نه‌تنها آینده سیاسی این کشور را رقم خواهد زد، بلکه بازتابی از تغییرات گسترده در صحنه سیاسی آمریکای لاتین به شمار می‌رود.

در آستانه انتخابات پارلمانی عراق، واشنگتن با طرحی چندلایه و هدفمند وارد میدان شده تا ساختار سیاسی بغداد را به سود خود بازتعریف کند. از فشار بر حشدالشعبی تا تلاش برای پیوستن عراق به پیمان ابراهیم، همه‌چیز نشان از رقابتی پنهان دارد؛ رقابتی که برای تهران، نه فقط سیاسی، بلکه امنیتی و وجودی است.

در روزهایی که فضای سیاسی کشور با بی‌اخلاقی‌های آشکار و نزاع‌های بی‌پایان جناحی ملتهب شده، سه مقام ارشد از سه نهاد کلیدی—امنیت ملی، وزارت کشور و سازمان بسیج—به‌طور هم‌زمان هشدار داده‌اند: انسجام ملی در خطر است، و هر سخن یا رفتاری که به این وحدت ضربه بزند، بازی در زمین دشمن خواهد بود. این هشدارها، دیگر توصیه نیستند؛ اخطارند.

در مجلس دوازدهم، برخی نمایندگان کمیسیون فرهنگی به‌جای پرداختن به مسائل بنیادین فرهنگ، هنر و رسانه، به جنجال‌های سیاسی، موج‌سازی مجازی و قدرت‌نمایی جناحی مشغول‌اند. این شکاف میان عنوان و عملکرد، نه‌تنها به بی‌اعتمادی عمومی دامن زده، بلکه نشان‌دهنده بحران در ساختار تخصصی مجلس است.