پایگاه خبری سرمایه فردا

ایران با وجود اینکه در سال‌های اخیر با اوج تحریم و چالش‌های اقتصادی مواجه بود اما سبد واردات و صادرات خود را به چند کشور از جمله امارات و چین محدود کرد.

«ایران مال» در کشوری ساخته شد که از اقتصاد جهانی قفل شده است، در حالی که «دبی مال» ثمره «اقتصاد باز و اتصال به جهان» است.

ترکیب سه عامل (گسست تجاری با دبی، انقباض صادرات و فروپاشی صنعت )، چهار پیامد حتمی برای اقتصاد ایران به همراه خواهد داشت.

بازارهای مالی امروز فقط روی آینده ایران یا حتی وقوع یک جنگ دیگر متمرکز نیستند. آنها روی یک سؤال بسیار بزرگ‌تر شرط‌بندی می‌کنند: آیا جهان وارد عصر جدیدی از تقسیم‌بندی بلوک‌های انرژی، امنیت و تجارت شده است؟

ایران با تکیه بر ۱۵ همسایه، روابط فرهنگی-اجتماعی گسست‌ناپذیر، فعال‌سازی کریدورهای ریلی برای صادرات فرآورده‌های نفتی، و حفظ اقتدار دریایی، یک شبکه حمل‌ونقل چهاربعدی ساخته است که آمریکا توان بستن تمام اضلاع آن را ندارد. این همان «شکست محاصره» است.

ایران با توسعه کریدور شرق و راه‌آهن چابهار مسیرهای جایگزین تجارت در دوران تحریم و تنش دریایی را فعال کرد.

گزینه توقیف محموله‌های نفتی ایران چندین بار مطرح شد اما نگرانی از واکنش متقابل ایران در خلیج‌فارس و تنگه هرمز مانع اجرای آن شده بود اما حالا شرایط تغییر کرده‌است.

توافق تجارت آزاد ایران با اتحادیه اقتصادی اوراسیا، فراتر از حذف تعرفه‌ها، تلاشی استراتژیک برای بازتعریف جایگاه ایران در اقتصاد منطقه‌ای و کاهش وابستگی به کانال‌های تحریمی غرب. این توافق می‌تواند نقطه آغاز یک معماری جدید در سیاست تجاری کشور باشد.

با گذشت بیش از ۱۶ ماه از تصویب لایحه تجارت در مجلس، هنوز متن رسمی آن به شورای نگهبان ارسال نشده است؛ تأخیری که نه‌تنها نشانه‌ای از ضعف در هماهنگی نهادی است، بلکه اقتصاد ایران را در سایه قوانین فرسوده و پرریسک نگه داشته و مسیر جذب سرمایه و توسعه کسب‌وکارها را مسدود کرده است.