پایگاه خبری سرمایه فردا

تشدید ریسک‌های خلیج فارس، ضرورت توسعه کریدور شمال–جنوب را بیش از گذشته برای تجارت و ترانزیت ایران آشکار کرده است.

شبکه تجارت در سایه ایران، در دوران تحریم و جنگ، نقش بسیار مهمی در تأمین نیازهای کشور ایفا کرده است. با این حال، وابستگی شدید به یک کشور خاص (امارات) و آسیب‌پذیری در برابر تغییرات سیاسی و بانکی، نیاز به تغییر رویکرد را اجتناب‌ناپذیر کرده است.

آزاد کلهر: در روزهایی که تنش‌های منطقه‌ای مسیرهای مرسوم تجاری را یک به یک مسدود کرد، بخش خصوصی ایران دست به کار شد؛ کریدور سبزی از دلِ خاکِ عمان کشیده شد، بارها از جبل علی

ایران با وجود اینکه در سال‌های اخیر با اوج تحریم و چالش‌های اقتصادی مواجه بود اما سبد واردات و صادرات خود را به چند کشور از جمله امارات و چین محدود کرد.

«ایران مال» در کشوری ساخته شد که از اقتصاد جهانی قفل شده است، در حالی که «دبی مال» ثمره «اقتصاد باز و اتصال به جهان» است.

ترکیب سه عامل (گسست تجاری با دبی، انقباض صادرات و فروپاشی صنعت )، چهار پیامد حتمی برای اقتصاد ایران به همراه خواهد داشت.

بازارهای مالی امروز فقط روی آینده ایران یا حتی وقوع یک جنگ دیگر متمرکز نیستند. آنها روی یک سؤال بسیار بزرگ‌تر شرط‌بندی می‌کنند: آیا جهان وارد عصر جدیدی از تقسیم‌بندی بلوک‌های انرژی، امنیت و تجارت شده است؟

ایران با تکیه بر ۱۵ همسایه، روابط فرهنگی-اجتماعی گسست‌ناپذیر، فعال‌سازی کریدورهای ریلی برای صادرات فرآورده‌های نفتی، و حفظ اقتدار دریایی، یک شبکه حمل‌ونقل چهاربعدی ساخته است که آمریکا توان بستن تمام اضلاع آن را ندارد. این همان «شکست محاصره» است.

ایران با توسعه کریدور شرق و راه‌آهن چابهار مسیرهای جایگزین تجارت در دوران تحریم و تنش دریایی را فعال کرد.