پایگاه خبری سرمایه فردا

دلار ۱۳۶ هزار تومانی، بازار سهام را در محدوده‌های فعلی عمیقاً ارزنده ساخته است. همان‌طور که در گذشته وقتی دلار ۸۵ هزار تومان بود بارها گفته شد که این سطح ارزنده است و آن زمان به دلیل فضای مثبت مذاکرات کسی خرید نمی‌کرد، امروز هم به دلیل ترس از جنگ عده‌ای از خرید جا می‌مانند.

در شرایط کنونی ابزارهای تحلیلی سنتی از نسبت‌های بنیادی مثل P/E و P/S گرفته تا مدل‌های فوروارد هنوز نتوانسته با نشان دادن حد و حدود ارزندگی سهام به بازار کمک کند، چون مشکل اینجاست که بازار در شرایط نااطمینانی سیاسی، کمتر به این خط‌کش‌ها گوش می‌دهد.

یکی از بدترین عملکردها در کل صنعت. افت ۹۹ درصدی سود پاییز نسبت به سال قبل نشان می‌دهد شرکت تقریباً سودآوری خود را از دست داده و بازدهی ۲۴ درصدی سهم نیز نتوانسته این واقعیت را پنهان کند.

اگرچه برخی نمادهای شیمیایی با جهش‌های چندبرابری سود در صدر جدول ایستاده‌اند، اما افت‌های سنگین و زیان‌های رو به افزایش در نمادهایی مانند شلیا، شدوص، ممسنی، دهدشت و کازرو نشان می‌دهد که این صنعت همچنان با مشکلات ساختاری، ضعف مدیریتی و بی‌ثباتی عملیاتی دست‌به‌گریبان است. رشدهای پرزرق‌وبرق نمی‌توانند واقعیت شکننده بخش بزرگی از این گروه را پنهان کنند.

سقوط سودآوری های‌وب و رانفور، زیان سنگین تپسی و بحران تأمین تجهیزات در اپراتورهای بزرگ، همگی تصویری از یک صنعت گرفتار در چرخه هزینه‌های دلاری و تعرفه‌های ثابت را ترسیم می‌کند.

بازار سرمایه میان سایه جنگ و امید به صلح معلق مانده و تنها نوسان‌گیرها، چه حقیقی، چه حقوقی یا بازارگردان، از هر موج کوچک، سود بیرون می‌کشند و سهامداران در انتظار اصل سرمایه اند.

خرید سهام در بحران یکی از سناریوها برای کسب بازدهی کوتاه مدت است اما در همین شرایط نیز باید مدیریت ریسک داشت.

در شرایط کنونی، سه دسته اصلی از نمادها را برای خرید قابل بررسی اند؛ از شرکت‌هایی که از چشم‌انداز سودآوری دارند تا گروهی محدود از نمادهای که برای نوسان کوتاه مدت مناسب هستند.

به گفته بخشی در دوران جنگ، جامعه و حاکمیت در یک مسیر قرار داشتند و همین هم‌جهتی باعث شد کشور بتواند فشارهای اقتصادی را بهتر مدیریت کند. اما امروز میان خواسته‌های مردم و مسیر حاکمیت فاصله معناداری ایجاد شده و این شکاف هر روز عمیق‌تر می‌شود.