پایگاه خبری سرمایه فردا

شورای راهبری نقش مهمی در انتخاب مدیران داشت و ترکیب کابینه را تحت تأثیر قرار داد.

آیا تاریخ قرار است تکرار شود؟ در دهه ۱۹۲۰، آلمانِ شکست‌خورده، شبه‌نظامیانی را پرورش داد که خود را سربازانِ نجاتِ میهن می‌دانستند. آن‌ها خیابان‌ها را تمیز کردند، مخالفان را سرکوب کردند و قدرت را به هیتلر رساندند. اما پاداشِ سال‌ها فداکاری‌شان چه بود؟ گلوله‌ای در شبِ سی‌ژوئن. حالا، در آمریکای امروز، جنبشِ ماگا (MAGA) با همان شور و همان خشم در حالِ رشد است؛ با همان وعده‌هایِ احیایِ عظمتِ ازدست‌رفته و دشمن‌تراشی‌هایِ آشنا. اما آیا پایانِ این داستان هم همان خواهد بود؟ آیا جنبش‌هایِ توده‌گرا، پس از پیروزی، محکوم به حذفِ نیروهایِ خیابانیِ خود هستند؟ این گزارش، به بررسیِ هم‌سانی‌هایِ تاریخیِ دو جنبش و سرنوشتِ تلخی که در انتظارِ یکی از آنهاست، می‌پردازد.

وحدت ملی شکل‌گرفته در دوران جنگ و پساجنگ، اکنون با آزمون پاسخگویی به مطالبات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مردم روبه‌رو است.

اکنون از تریبون رسانه ملی نسخه‌های مختلف می‌پیچند؛ روزی از جایگاه شورای عالی امنیت تصمیم می‌گیرند و می‌گویند باید بجنگیم، روز دیگر می‌گویند باید بمب اتم بسازیم و یک روز هم علیه شکل پوشش مردم با ادبیاتی موردپسند یک گروه خاص سیاسی سخن می‌گویند.

این روزها بازار تحلیل‌های سیاسی و اقتصادی پر شده از جملاتی مثل «این مذاکرات شبیه هیچ دوره‌ای نیست» یا «باید صبر کرد و دید». حامد هدائی، فعال رسانه‌ای، این سبک نوشتن را نه تحلیل، که «سواری گرفتن از نادانی و اضطراب توده‌ها» می‌داند. به اعتقاد او، این فال‌گیرهای مدرن با ادبیاتی قلمبه‌سلمبه و پیش‌بینی‌هایی که هیچ‌وقت اشتباه نمی‌شود، از ترس و ناآگاهی مردم سوءاستفاده می‌کنند. در این گزارش، به نقد این جریان و همچنین آسیب‌های احساسی شدن سیاست و توهم بی‌خیالی در برابر گرانی و تورم می‌پردازیم.

ملت ترکیبی از دردها، امیدها، و تجربه‌های زیسته است. حذف هر طبقه از مشارکت سیاسی یعنی حذف بخشی از حافظه جمعی. در این گزارش به رویکرد سریع القلم پرداخته شده است.

تصمیم اخیر آمریکا برای جلوگیری از ادامه فعالیت سه دیپلمات ایرانی در نیویورک، بار دیگر بحث قدیمی سوءاستفاده واشنگتن از موقعیت میزبانی سازمان ملل را زنده کرده است؛ اقدامی که تهران آن را نقض آشکار عهدنامه مقر و نشانه‌ای از فشار حداکثری در حوزه دیپلماتیک می‌داند.

بیانیه دفتر حسن روحانی، نه نقطه پایان حملات، بلکه آغاز دور تازه‌ای از منازعه سیاسی است؛ منازعه‌ای که از تخریب برای حذف تغذیه می‌کند و با هر واکنش، شدت می‌گیرد. در این میدان، صداوسیما و تریبون‌های تندرو، نقش بازوی رسانه‌ای پروژه‌ای را ایفا می‌کنند که هدفش نه نقد، بلکه بازنویسی تاریخ و حذف گفتمان اعتدال است.

در حالی که مناقشه اخیر بر سر «اسنپ‌بک» با اظهارات لاوروف آغاز شد، واکنش‌ها در تهران مسیر دیگری را پیمود. به‌جای پاسخ به مداخله دیپلماتیک روسیه، تریبون مجلس به محلی برای حمله به ظریف و روحانی تبدیل شد؛ رفتاری که نه تنها توصیه شورای عالی امنیت ملی را نادیده گرفت، بلکه انسجام داخلی را نیز هدف قرار داد.