پایگاه خبری سرمایه فردا

وحدت ملی شکل‌گرفته در دوران جنگ و پساجنگ، اکنون با آزمون پاسخگویی به مطالبات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مردم روبه‌رو است.

اکنون از تریبون رسانه ملی نسخه‌های مختلف می‌پیچند؛ روزی از جایگاه شورای عالی امنیت تصمیم می‌گیرند و می‌گویند باید بجنگیم، روز دیگر می‌گویند باید بمب اتم بسازیم و یک روز هم علیه شکل پوشش مردم با ادبیاتی موردپسند یک گروه خاص سیاسی سخن می‌گویند.

این روزها بازار تحلیل‌های سیاسی و اقتصادی پر شده از جملاتی مثل «این مذاکرات شبیه هیچ دوره‌ای نیست» یا «باید صبر کرد و دید». حامد هدائی، فعال رسانه‌ای، این سبک نوشتن را نه تحلیل، که «سواری گرفتن از نادانی و اضطراب توده‌ها» می‌داند. به اعتقاد او، این فال‌گیرهای مدرن با ادبیاتی قلمبه‌سلمبه و پیش‌بینی‌هایی که هیچ‌وقت اشتباه نمی‌شود، از ترس و ناآگاهی مردم سوءاستفاده می‌کنند. در این گزارش، به نقد این جریان و همچنین آسیب‌های احساسی شدن سیاست و توهم بی‌خیالی در برابر گرانی و تورم می‌پردازیم.

مطالبات مشخص نسلی در شعارها دیده نمی‌شد. این موضوع نشان می‌دهد باید لایه‌های عمیق‌تری از کنش نسل جدید را دید. جزئیات این موضوع را در گفتگو با سیدآبادی بخوانید؛

تحلیل اتفاقات دی ۱۴۰۴ بر دو محور اقتصادی و سیاسی استوار است که جرقه فشار بر حکومت از دو سال پیش با تضعیف نیابتی های و همچنین حمایت ضعیف چین و روسیه در جنگ ۱۲ روزه قابل بررسی است.

اگر جمهوری نتواند یا به دلیل مصادره شدن نخواهد نهادهای دموکراتیک، فراگیر و کثرتگرا بسازد، احتمال شکست آن بسیار بالاست و اگر این شکست تحقیر کننده باشد با احتمال بالا نوع حکومت تغییر می‌کند

ملت ترکیبی از دردها، امیدها، و تجربه‌های زیسته است. حذف هر طبقه از مشارکت سیاسی یعنی حذف بخشی از حافظه جمعی. در این گزارش به رویکرد سریع القلم پرداخته شده است.

در مرحله نفرت معترضان از همه احزاب و گرایش‌های سیاسی عبور می‌کنند جامعه بشدت دو قطبی و فاقد مولفه های عقلانی می‌شود گزافه گویی و سیاه نمایی رواج میابد خشونت در کلام و عمل ازدياد پیدا می‌کند بدلیل اینکه هیچ کدام از گرایش‌های موجود اعتراضات را رهبری نمیکنند اعتراضات فاقد گفتمانی منسجم و موثر هستند شعارها هیجانی و بسیار تند می‌شود 

اعتراضات واکنش به اقتصاد یا سیاست تنها نیست بلکه تحت تاثیر عوامل اجتماعی نیز بوده که بخشی از آن به ضعف در تصمیم‌گیری و نظارت برمیگردد.