پایگاه خبری سرمایه فردا

بسیاری از کارخانه‌های لوازم خانگی مواد اولیه خود را ابتدای سال با دلار ۷۰ هزار تومانی خریده‌اند، اما حالا محصولاتشان را با نرخ ۱۳۰ هزار تومانی قیمت‌گذاری می‌کنند.

در روزهایی که هیجان‌های مقطعی، نگاه‌ها را از بنیاد شرکت‌ها دور کرده، یک بررسی جامع از سه صنعت کلیدی بورس، تصویری متفاوت از ظاهر معاملات به نمایش گذاشته است. از واگرایی عجیب در نسبت‌های قیمت به سود آلومینیوم‌سازها گرفته تا پتانسیل سودسازی ۳۰۰ همتی فملی با نرخ دلار ۱۳۰ هزار تومانی و افت حاشیه سود روانکارها؛ این گزارش پرده از فرصت‌هایی برمی‌دارد که در سایه ارقام ظاهری پنهان شده‌اند.

گزارش ۹ ماهه بانک سامان از وضعیتی غیرمعمول حکایت دارد: همزمان با کاهش ۳۸ درصدی سود عملیاتی و عقب‌نشینی ۲۵ درصدی درآمدهای کارمزدی، هزینه‌های اداری این بانک رشد ۵۳ درصدی را تجربه کرده است. در سوی دیگر، فرار ۷۰ درصدی سپرده‌های ارزی تنها در یک ماه و بلعیده شدن ۸۷ درصد از درآمد تسهیلات توسط سود سپرده‌ها، نشانه‌هایی از بحران عمق‌گرفته در این نهاد مالی است.

پویان مظفری، فعال بازار سرمایه، پس از دو هفته سکوت به دلیل حال و هوای کشور و مشکلات شخصی، با بررسی وضعیت بورس، دلار و طلا به تحلیل هفته پرنوسان اخیر پرداخت. او از افت ۱۳ درصدی بورس همزمان با رشد ۲۰ هزار تومانی دلار خبر داد و اعتراف کرد که در این فضای پرابهام، حتی حرفه‌ای‌ها نیز به جای سود شرکت‌ها، به تحولات سیاسی چشم دوخته‌اند. مظفری با اشاره به ریزش‌های سنگین در بازارهای جهانی و داخلی، استراتژی جدید خود برای ماه‌های پیش رو را فاش کرد: «۲۰ درصد طلا برای پوشش ریسک جنگ، و دوری کامل از اهرمی‌ها و آپشن‌ها تا روشن شدن فضا».

دلار ۱۳۶ هزار تومانی، بازار سهام را در محدوده‌های فعلی عمیقاً ارزنده ساخته است. همان‌طور که در گذشته وقتی دلار ۸۵ هزار تومان بود بارها گفته شد که این سطح ارزنده است و آن زمان به دلیل فضای مثبت مذاکرات کسی خرید نمی‌کرد، امروز هم به دلیل ترس از جنگ عده‌ای از خرید جا می‌مانند.

شپاس که روزگاری در جمع بزرگان این صنعت جا خوش کرده بود، در پاییز امسال سقوطی آزاد را تجربه کرد و سود آن با افت ۲۶ درصدی نسبت به بهار به تنها ۱۳۸ میلیارد تومان رسید. اینجا دیگر پای نوسانات عادی بازار در میان نیست؛ اینجا بوی مدیریت ضعیف و بحران عملیاتی به مشام می‌رسد.

سیگنال جدید ارزهای دیجیتال از سوی دولت‌ها داده شد. هرچند نمی‌توان نسبت به سیاست‌گذاران اعتماد داشت اما رصد اقدامات آنها سیگنال ورود یا خروج از بازار دارد.

در شرایط کنونی ابزارهای تحلیلی سنتی از نسبت‌های بنیادی مثل P/E و P/S گرفته تا مدل‌های فوروارد هنوز نتوانسته با نشان دادن حد و حدود ارزندگی سهام به بازار کمک کند، چون مشکل اینجاست که بازار در شرایط نااطمینانی سیاسی، کمتر به این خط‌کش‌ها گوش می‌دهد.

رفتار اخیر طلا نشان می‌دهد این فلز گران‌بها در نقطه تلاقی دو نیروی قدرتمند قرار گرفته است؛ تنش‌های ژئوپلیتیک که آن را بالا می‌کشند و سیاست‌های پولی آمریکا که مانع جهش آن می‌شوند. برخلاف روایت‌های رایج، بانک‌های مرکزی نه در حال نوسان‌گیری‌اند و نه از طلا برای تأمین نقدینگی استفاده می‌کنند؛ بازار در حال یافتن تعادل جدید است.