پایگاه خبری سرمایه فردا

شستا و تاصیکو در محدوده‌هایِ قیمتیِ جذابی قرار دارند و با شفاف‌تر شدنِ ارزش‌گذاریِ اهداف (یکی از زیرمجموعه‌هایِ مهمِ تاصیکو)، می‌توانند گزینه‌هایِ مناسبی برایِ سرمایه‌گذاری باشند.

موفقیت در بازارِ سرمایه، نیازمندِ نگاهِ دسته‌بندی‌شده به صنایع است و نمی‌توان با یک نگاهِ کلی، همه‌ی سهام را یکسان ارزیابی کرد. بازار، همواره در حالِ تغییر است و تشخیصِ اینکه کدام دسته، پتانسیلِ رشدِ بیشتری دارد، کلیدِ موفقیتِ سرمایه‌گذاری است.

آمارهایِ جدیدِ بانک مرکزی، نشان می‌دهد که دولت، برایِ جبرانِ کسریِ بودجه‌ی خود، به جایِ روش‌هایِ سالمِ تأمینِ مالی (مانند فروشِ اوراق یا کاهشِ هزینه‌ها)، دست به دامنِ چاپِ پول شده است.

خطر جدی این است که بانک به تدریج از تأمین مالی تولید و اقتصاد واقعی فاصله بگیرند و به معامله‌گر دارایی‌های مالی تبدیل شوند و از واسطه‌گر اعتباری به آربیتراژگر نرخ و نگهدارنده اوراق دولتی در اثر افزایش شدید نرخ‌های سود تبدیل شود.

پتروشیمی‌ها، که سال‌ها با مشکلِ نقدینگی و وابستگیِ به تأمینِ مالیِ پرهزینه دست‌وپنجه نرم می‌کردند، حالا با یک فرصتِ تازه روبرو شده‌اند. فرصتی که می‌تواند به آن‌ها برایِ عبور از چالش‌هایِ فعلی و حرکت به سمتِ افق‌هایِ جدیدِ توسعه، کمک کند.

در بهار ۱۴۰۵ که قیمتِ مواد اولیه‌ی لاستیک، نرخِ ارز و هزینه‌هایِ تولید به آسمان رفت، صنعت لاستیک نیز به نمادی از شکافِ عمیقِ میان سودِ تولید و قدرتِ خریدِ مصرف‌کننده تبدیل شد. پشت هر درصد از این رشد ۶۱ درصدی، داستانِ راننده‌ای است که برایِ خریدِ یک حلقه لاستیک، ماه‌ها پس‌انداز می‌کند؛ و داستانِ کارگری که در خطِ تولید، با گرمایِ طاقت‌فرسا، لاستیک‌هایی را می‌سازد که هر روز، گران‌تر از دیروز به دستِ مشتری می‌رسد.

صنعتِ خانگی، نمادِ یک پارادوکسِ تلخ است: از یک سو، رشدِ درآمدیِ بی‌سابقه و از سوی دیگر، فقرِ فزاینده‌ی مصرف‌کننده. شاید وقت آن رسیده باشد که سیاست‌گذاران، به‌جای شادی از رشدِ درآمدیِ صنایع، به فکرِ خانه‌هایی باشند که روزبه‌روز از وسایلِ ضروری، تهی‌تر می‌شوند.

آنچه امروز برایِ کشور اهمیتِ استراتژیک دارد، نه اصرار بر ساختِ ۱۰۰ درصدیِ سلولِ نیمه‌هادی انرژی خورشیدی، بلکه مکان‌یابیِ درست، بهینه‌سازیِ زنجیره‌ی تأمین و کاهشِ هزینه‌ی تمام‌شده‌ی هر کیلووات برقِ تولیدی است.

تجربه‌ی هزاران ساله، اندیشمندان را به این نتیجه رساند که به جایِ برشمردنِ صفاتِ حاکم و فضیلتِ اخلاقی، باید به دنبالِ تحدیدِ قدرت و حاکمیتِ قانون بود. از روسو و قراردادِ اجتماعی تا منتسکیو و تفکیکِ قوا، و از سروش با عقلِ پراکنده‌یِ اناری تا اندیشه‌هایِ مدرن که دولت را «پیمانکارِ مردم» می‌دانند، این نوشتار، سیرِ تحولِ اندیشه‌ی حکمرانی را از آرمان‌شهرِ افلاطونی تا دولتِ برآمده از عقلِ جمعی، روایت می‌کند.