پایگاه خبری سرمایه فردا

تصویری از بحران فعلی اقتصاد جهانی پیچیده است. آنچه امروز می‌توان گفت این است که جهان در آتش نفت می‌سوزد و هیچ کس، نه ایران، نه اروپا و نه آمریکا، از این آتش در امان نمانده است. تنها سوالی که باقی می‌ماند این است: این آتش تا کجا پیش خواهد رفت و پس از خاکستر شدن، چه چیزی از اقتصاد جهان باقی خواهد ماند؟

در حالی که جنگ علیه ایران چشم‌انداز رشد جهانی ۲۰۲۶ را تیره کرده، برخی صنایع نیز به سودهای بی‌سابقه رسیده‌اند.

همزمان با ۱۷ آوریل، روز اسیر فلسطینی، نزدیک به ۱۰ هزار فلسطینی در زندان‌های اسرائیل نگهداری می‌شوند.

تاثیر محاصره دریایی تنگه هرمز، بزرگ‌تر از شوک‌های نفتی ۱۹۷۳، ۱۹۷۹ و حمله عراق به کویت در ۱۹۹۰ است. وقتی قیمت نفت ظرف چند ساعت ۸ درصد جهش کرد و سناریوی ۱۹۰ دلاری در شش ماه آینده کاملاً محتمل شده اقتصاد جهانی روی لبه پرتگاه قرار گرفته و قابل مقایسه با بحرانهای گذشته نیست.

روزهای آینده برای خاورمیانه، روزهای تعیین‌کننده‌ای خواهد بود. روزهایی که می‌تواند یا دریچه‌ای به سوی صلح باز کند، یا آتش جنگی گسترده‌تر را شعله‌ور سازد.

با فشار ترامپ، بیش از ۴۴۲ هزار مهاجر در یک سال از آمریکا اخراج شدند، اما ادعاهای دولت ترامپ درباره تاثیر منفی مهاجران بر کشور نادرست بود.

تلاش تازه در سنای آمریکا برای توقف ارسال سلاح به اسرائیل، هرچند نشانه‌ای از شکاف عمیق در سیاست داخلی ایالات متحده است اما به نظر می‌رسد که یک فریب است.

ایران از نظر نظامی ضربه خورده، اما بازدارندگی خود را بازسازی کرده و همچنان مقاوم ایستاده است. در این گزارش، نگاهی می‌اندازیم به تحلیل فارین افرز از معادله پیچیده کنونی و این که چرا دونالد ترامپ هنوز عزم تهران را دست کم می‌گیرد.

سفر نخست‌وزیر بریتانیا به خلیج فارس، نه بازگشت لندن به مرکز معادلات، بلکه تصویری روشن از افول تدریجی نفوذ این کشور در منطقه‌ بود.