پایگاه خبری سرمایه فردا

مرکز آمار ایران تازه‌ترین گزارش خود را منتشر کرد و اعداد و ارقامش حسابی تکان‌دهنده است. شاخص بهای کالاها و خدمات مصرفی در فروردین ۱۴۰۵ نسبت به مدت مشابه سال قبل، ۷۳.۵ درصد افزایش یافته است. رقمی که حتی از پیش‌بینی‌های بدبینانه اقتصاددانان هم بالاتر است. این یعنی سفره مردم نسبت به سال قبل بیش از دو برابر کوچک‌تر شده است. در این گزارش، نگاهی می‌اندازیم به جزئیات این تورم، گروه‌هایی که بیشترین رشد را تجربه کرده‌اند و پیامدهای آن بر زندگی روزمره.

بازار رمزارزها قبلاً هم از بحران‌ تعرفه‌ها عبور کرده و قوی‌تر از قبل بیرون آمده است. این بار هم همینطور خواهد بود. فرصت‌های بزرگ، در دل بحران‌ها متولد می‌شوند.

با فرمول «هزار تومان ارز، ده هزار تومان کالابرگ»، دولت بودجه افزایش ۲۵۰ هزار تومانی کالابرگ را در اختیار دارد. این افزایش (از یک میلیون به یک میلیون و ۲۵۰ هزار تومان برای هر نفر) برای دهک‌های پایین جامعه خبر خوبی است. اما آیا این رقم در برابر تورم ۱۰۰ درصدی مواد غذایی کافی است؟

حداقل حقوق ماهانه کارگران در سال ۱۴۰۵ مبلغ ۱۶۶,۲۵۵,۴۸۸ ریال (حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان) تعیین شده است. مزد روزانه برای ۸ ساعت کار نیز ۵,۵۴۱,۸۵۰ ریال محاسبه می‌شود.

در شرایط محاصره بنادر جنوبی حتی اگر بخواهیم تمام ظرفیت خزر را به واردات اختصاص دهیم، حداکثر ۲۰ تا ۲۵ درصد از نیاز جنوب را می‌تواند پوشش دهد. ۷۵ تا ۸۰ درصد باقی‌مانده همچنان روی زمین می‌ماند.

درآمد ارزی تنگه هرمز فرصتی برای ثبات اقتصاد است اما چاپ پول بدون پشتوانه می‌تواند به ابرتورم منجر شود

دلار ۱۸۰ هزار تومانی یک «زنگ خطری» برای سکوت در مقابل نوسانات بازار است. اگر امروز جلوی آن گرفته نشود، فردا ممکن است به ۲۰۰ هزار تومان هم برسد.

بانک جهانی در جدیدترین گزارش خود، یک چشم‌انداز دوگانه را ترسیم کرده است. سال ۲۰۲۶، سال «طلا و نقره» است. سرمایه‌گذاران به دنبال پناهگاه امن می‌گردند و قیمت طلا تا ۴۷۰۰ دلار افزایش می‌یابد. نقره نیز به ۷۰ دلار می‌رسد. در مقابل، نفت و اوره در سال ۲۰۲۶ همچنان گران هستند، اما در سال ۲۰۲۷ با کاهش قیمت مواجه خواهند شد. فلزات پایه (مس، آلومینیوم، روی) روند صعودی ملایمی دارند و برای سرمایه‌گذاری بلندمدت مناسب‌اند.

بازارهای مالی از بحران مالی ۲۰۰۸ تا امروز، بارها در پیش‌بینی نرخ بهره فدرال رزرو اشتباه کرده‌اند. گاهی خیلی خوش‌بین بودند (انتظار کاهش زودهنگام نرخ، اما فدرال رزرو صبر کرد) و گاهی خیلی بدبین (انتظار افزایش نرخ، اما فدرال رزرو کاهش داد). حالا در چرخه فعلی، دوباره همان اشتباه تاریخی در حال تکرار است.