کم کم سهم‌هایی که ریسک زیرساختی داشتند مورد اقبال قرار می‌گیرند آن دسته از شرکت‌هایی که ریسک حمله زیرساختی داشتند و صادراتشان به دلیل محاصره دریایی مختل شده بود (مثل شپنا، شفن، شبریز، فولادی‌ها، پتروشیمی‌ها، سنگ آهنی‌ها)، اگر واقعاً تخاصم برود و محاصره برداشته شود، دیگر ریسک بزرگ از سرشان برداشته می‌شود و بازار به آنها اقبال خواهد کرد.

به گزارش سرمایه فردا، روزی که فضای سیاسی ایران و آمریکا ۱۸۰ درجه تغییر کرد. پنجشنبه، تنش و درگیری بود. صدای پدافند در تهران پیچید و بعد خبر از صلح دادند. حالا هم محاصره دریایی همچنان ادامه دارد، اما «خیلی نزدیکیم به توافق». بعد از آن، مهر خبر ۱۴ بند از متن توافق را منتشر کرد. بندهایی که اگرچه عجیب به نظر می‌رسیدند (مثل خروج کامل نظامیان آمریکا از منطقه و ارائه ۳۰۰ میلیارد دلار طرح بازسازی توسط آمریکا)، اما نشان‌دهنده یک حرکت جدی بود. سپس عراقچی توییت کرد: «هیچ‌گاه تا این حد به نهایی شدن نزدیک نبودیم. رسانه‌ها گمانه‌زنی نکنند.» ترامپ هم عکس این توییت را منتشر کرد. پویان مظفری در این پادکست عصرگاهی، از پشت‌صحنه حملات شبانه، تحلیل اندیشکده‌های غربی، و استراتژی سرمایه‌گذاری در آستانه توافق می‌گوید. توصیه او: ۲۰ درصد سرمایه را به طلا (برای احتیاط)، ۳۰ درصد را به صندوق‌های سرمایه‌گذاری (برای بهره‌مندی از رشد بازار بدون ریسک تک‌سهم)، و مابقی را به سهام شرکت‌هایی اختصاص دهید که ریسک زیرساختی دارند و اگر توافق شود، مورد اقبال بازار قرار خواهند گرفت.

از جنگ شبانه تا توییت صلح؛ روایت ۲۴ ساعت

فضای سیاسی ایران و آمریکا در ۲۴ ساعت گذشته، دستخوش تغییرات اساسی شد. چهارشنبه و پنجشنبه، درگیری‌های نظامی در جنوب کشور جریان داشت. ترامپ گفت «امشب به شدت به آنها ضربه خواهم زد» و حتی بحث تصرف جزیره خارک مطرح شد. از طرف دیگر، قالیباف پاسخ داد: «استراتژی اشتباهی دارید و همه چیز را به نقطه صفر برمی‌گردانید.» صبح پنجشنبه، درگیری‌های نظامی ادامه داشت.

اما پنجشنبه شب، ترامپ توییتی زد که همه چیز را تغییر داد. او گفت: «با توجه به این واقعیت که گفتگوهای ما با جمهوری اسلامی به بالاترین سطح رهبری رسیده و رهبر ایران تأیید کرده، من به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا حملات و بمباران‌های امروز را لغو کردم. محاصره دریایی تا وقتی به نتیجه نهایی نرسیم ادامه دارد، اما خیلی نزدیکیم.»

پس از آن، خبرنگار نیویورک پست گفت ترامپ به او گفته «توافق با ایران تقریبا قطعی است». اما بازارها (چه داخلی، چه جهانی) این اخبار را خیلی جدی نمی‌گرفتند تا اینکه مهر خبر، ساعت ۱۱ شب پنجشنبه، خبر را به صورت جدی‌تری منتشر کرد: «به نظر می‌رسد با توجه به اینکه آمریکا متن پیشنهادی ایران را پذیرفته، احتمال تأیید این متن در مراجع اصلی نظام بالاست.»

صبح روز (۲۲ خرداد)، مهر خبر ۱۴ بند از متن توافق را منتشر کرد. بندهایی که خیلی عجیب بودند. مثلاً «آمریکا همه نیروهای خود را از پیرامون ایران خارج کند و منطقه را خالی کند» یا «ارائه طرح‌های بازسازی ایران توسط آمریکا و متحدانش حداقل به مبلغ ۳۰۰ میلیارد دلار». مظفری معتقد است این بندها غیرمنطقی به نظر می‌رسد، اما به هر حال منتشر شده است.

بعد از آن، قیمت نفت یک افت سنگین را تجربه کرد. عده‌ای گفتند آمریکا و ایران در آستانه صلح هستند و احتمالاً در حاشیه نشست گروه ۷ در ژنو (هفته آینده) به نتیجه می‌رسند. اما سخنگوی وزارت خارجه ایران گفت: «اینها حدس و گمان است؛ هم راجع به زمان و هم راجع به متن. خیلی جدی نگیرید.» ترامپ هم گفت: «یه سری شرایط اومده، همه اش دروغ است.» بعد از این حرف‌ها، قیمت نفت دوباره بالا رفت و بازارها فضای جنگی را گرفتند.

توییت عراقچی و ترامپ؛ سیگنال جدی

اتفاق بسیار مهم، کمتر از یک ساعت پیش از این پادکست رخ داد. عراقچی توییت کرد: «هیچ‌گاه تا این حد به نهایی شدن نزدیک نبودیم. رسانه‌ها لطفاً گمانه‌زنی نکنند.» چرا گمانه‌زنی نکنند؟ چون وقتی رسانه‌ها گمانه‌زنی می‌کنند، در یک طیف (اولتراگاردهای حاکمیت) انتظاراتی ایجاد می‌شود. اگر آن انتظارات در توافق دیده نشود، آنها سرخورده می‌شوند. پس رسانه‌ها نباید انتظاراتی ایجاد کنند. عراقچی گفت: «ما همه جزئیات را هر وقت وقتش بشود می‌گوییم.»

ترامپ هم عکس این توییت را منتشر کرد. هم‌چنین ونس گفت: «ایرانی‌ها هیچ پول نقدی برای امضای توافق دریافت نمی‌کنند. هیچ بودجه‌ای صرفاً برای حضور در جلسه آزاد نمی‌شود. توافق به گونه‌ای ساختار بندی شده که نگرانی‌های آمریکا و متحدانش در اولویت است. اگر جمهوری اسلامی خودش عمل کند، منافع اقتصادی به همه می‌رسد.»

این پکیج خبری، پکیج مهمی بود. اما مظفری می‌گوید برای درک آینده، باید به گذشته برگردیم.

تحلیل نظامی؛ چرا ایران جوابِ «یک دست بالاتر» می‌داد؟

درگیری‌های شبانه جنوب کشور، پاسخی به حملات آمریکا بود. آمریکایی‌ها می‌خواستند زیرساخت‌هایی که ایران برای کنترل تنگه هرمز از آنها استفاده می‌کند را بزنند. همچنین اهداف کوری در مرکز کشور می‌زدند (با پیام «ما اونجا رو هم می‌تونیم بزنیم»). در مقابل، ایران به اردن حمله کرد و زیرساخت‌های نظامی آمریکا در آنجا را زد. یعنی ایران نشان داد که نقاط دور دست را هم می‌تواند با آسیب بسیار زیاد بزند.

سؤال: چرا ایران در همه این حملات جواب می‌داد و چرا سعی می‌کرد «یک دست بالاتر» جواب بدهد؟ پاسخ را باید در صحبت‌های سردار رشید (شمخانی) جستجو کرد. او گفته بود: «چون ما خوب جواب ندادیم، دشمن این تفکر را دارد که می‌تواند بیاید ضربه بزند. ما باید یک سری حمله جدی انجام بدهیم تا بدانند ایران تا کجا می‌تواند جواب دهد و حاضر است جواب دهد.»

این درس در جنگ ۴۰ روزه و درگیری‌های شبانه بعد از آن نشان داده شد. مظفری می‌گوید: «من تحلیل‌های اندیشکده‌های اسرائیلی، آمریکایی، انگلیسی و روسی را از زمان شروع جنگ ۴۰ روزه می‌خوانم. این اندیشکده‌ها با جواب‌هایی که ایران داد، دیگر این تفکر را ندارند که می‌شود به ایران حمله کرد و زیرساخت‌هایش را زد. اگر جنگ دوباره شروع شود، ایران پایگاه‌های آمریکا در منطقه را می‌زند.»

این پکیج از حملات شبانه، پاسخ‌های ایران، تحلیل‌های اندیشکده‌ای، و این واقعیت که ایران همزمان با آمریکا مذاکره می‌کرد، به اسرائیل هم جواب می‌داد (و اسرائیل هم حمله کرد)، همه دست به دست هم داد تا ایران و آمریکا را به اینجا برساند. ایران یک «متد جدید» را وارد فضای دیپلماسی کرد: «صِرف اینکه ما با هم صحبت می‌کنیم، به این معنا نیست که در میدان کوتاه می‌آییم.»

استراتژی سرمایه‌گذاری؛ در آستانه توافق چه کنیم؟

اگر قائل به این هستیم که ایران و آمریکا به نتیجه رسیده‌اند (و تخاصم جدی نظامی برداشته می‌شود و محاصره دریایی برداشته می‌شود)، دو بعد برای سرمایه‌گذاری مهم است. ابعاد دیگر مثل آزاد شدن منابع و کاهش تحریم‌ها، شیرینی اضافی است.

بنابراین، «سرمایه‌گذاری در بازار سرمایه بسیار کار درستی است». اما در این برهه، مظفری سه نکته کلیدی را توصیه می‌کند:

نکته اول: ۲۰ درصد سرمایه را برای احتمال ۲۰ درصدی شکست توافق نگه دارید
با وجود همه نشانه‌ها، یک احتمال ۲۰ درصدی وجود دارد که دوباره جنگ شروع شود یا تنش اتفاق بیفتد. (منبع: مصاحبه حمزه صفوی که گفته بود این جنگ، یک «جنگ عقیدتی» است و ادامه خواهد داشت. مظفری می‌گوید نمی‌تواند بگوید قطعاً این حرف غلط است.) پس ۲۰ درصد پول خود را برای این سناریو در طلا نگه دارید.

نکته دوم: فردا (روز معاملاتی بعد از توافق) به سمت خرید «صندوق‌ها» بروید، نه «تک سهم»
توصیه می‌کند به سراغ صندوق‌های سرمایه‌گذاری کلاسیک (مدل آگاس، سرو، اطلس، هم وزن، هم سنگ) بروید. چرا؟ چون در بازارهای قفل (که صف خرید سنگین است)، احتمال اینکه صندوق به شما سهم بدهد خیلی بیشتر از این است که خودتان تک سهم بخرید. مدیر دارایی دستش باز است و می‌تواند سهم‌هایی که اطمینان دارد را سفارش بگذارد و به شما سهم بدهد. از این به بعد، احتمالاً حتی تحلیل سهم و معرفی سهم را هم در کانال شروع خواهند کرد.

نکته سوم: کم کم سهم‌هایی که ریسک زیرساختی داشتند مورد اقبال قرار می‌گیرند آن دسته از شرکت‌هایی که ریسک حمله زیرساختی داشتند و صادراتشان به دلیل محاصره دریایی مختل شده بود (مثل شپنا، شفن، شبریز، فولادی‌ها، پتروشیمی‌ها، سنگ آهنی‌ها)، اگر واقعاً تخاصم برود و محاصره برداشته شود، دیگر ریسک بزرگ از سرشان برداشته می‌شود و بازار به آنها اقبال خواهد کرد.

اما یک نکته مهم: این شرکت‌ها چند ماهی را از دست داده‌اند. سودسازی آنها در سال ۱۴۰۵ به اندازه شرکت‌های داخلی (سیمانی، زراعی، دارویی، غذایی) نیست. پس بازار ممکن است با احتیاط وارد آنها شود. با این حال، می‌توان استراتژی «خرید پله‌ای به پایین» (مارتینگل) را برای بنیادی‌های خوب آنها در نظر گرفت.

جمع‌بندی؛ سه اقدام فوری

۱. فردا (روز معاملاتی بعد از توافق) به سمت صندوق‌های سرمایه‌گذاری بروید. خرید تک سهم ریسک دارد (ممکن است سهم مورد نظرتان صف خرید باشد و نخرید، یا سهم اشتباهی بخرید).

۲. ۲۰ درصد سرمایه خود را برای سناریوی بد (احتمال ۲۰ درصدی بازگشت جنگ) در طلا نگه دارید.

۳. کمکم و با پله‌های پایین، وارد سهم‌هایی شوید که ریسک زیرساختی داشتند (۴۲ سهم) و اگر توافق شود، مورد اقبال بازار قرار می‌گیرند.

در نهایت، اگر از خدمات سبدگردانی استفاده کنید، مدیریت حرفه‌ای می‌تواند در این بازار بازدهی خوبی نصیبتان کند. «در این بازار جا ماندن، واقعاً ناراحت کننده است. چند سال یک بار بازار چنین فضایی دارد که شش تا هشت ماه بتوانیم توش کار کنیم و بازدهی بگیریم.»