پایگاه خبری سرمایه فردا

والدین می‌گویند مدارس برای خدماتی که ارائه نشده، شهریه کامل دریافت کرده‌اند‌؛ مدیران مدارس اما تأکید می‌کنند هزینه‌های جاری مانند حقوق معلمان و اجاره ساختمان باعث شده نتوانند شهریه‌ها را کاهش دهند.

با افزایش سهم سوابق تحصیلی به ۶۰ درصد، نمره انضباط از یک عدد نمادین به عاملی تاثیرگذار در آینده تحصیلی و شغلی دانش‌آموزان تبدیل شده است.

در حالی‌که شبکه مدارس غیردولتی با بیش از ۲۰ هزار مدرسه و دو و نیم میلیون دانش‌آموز به یکی از ارکان نظام آموزشی کشور بدل شده، حجم تخلفات شهریه‌ای و خدمات جانبی در این مدارس به چالشی جدی برای وزارت آموزش و پرورش تبدیل شده است. گزارش‌ها از دریافت شهریه‌های نجومی و هزینه‌های غیرقانونی، موجب تشکیل ده‌ها پرونده تخلف و در نهایت لغو امتیاز فعالیت ۴۴ مدرسه شده؛ اقدامی که نشان می‌دهد نظارت بر این بخش حساس آموزشی وارد مرحله تازه‌ای شده است.

پنج سال پس از تولد شبکه شاد، تعطیلی‌های مکرر مدارس بار دیگر ضعف‌های این پلتفرم را آشکار کرده است. خانواده‌ها از هزینه‌های سنگین و کیفیت پایین آموزش مجازی گلایه دارند، معلمان از اختلال‌های مداوم کلافه‌اند و کارشناسان از افت شدید تحصیلی و آسیب‌های روانی دانش‌آموزان سخن می‌گویند؛ وضعیتی که نشان می‌دهد شاد هنوز فاصله زیادی با استانداردهای آموزش آنلاین دارد.

با تصویب ماده ۱۱ طرح «تقویت نظام آموزش و پرورش» در مجلس، سن ورود به آموزش رسمی از ۶ به ۵ سال کاهش یافت و پیش‌دبستانی به‌صورت اجباری درآمد. طرحی که ابتدا با مخالفت آموزش و پرورش روبه‌رو بود، اما حالا این وزارتخانه نیز از مزایای آن سخن می‌گوید. آیا این تغییر ساختار، گامی رو به جلو در مسیر مهارت‌محوری است ی

خستگی، اضطراب، دردهای عصبی و جمله‌های تکراری مثل «دیگر نمی‌خواهم به مدرسه بروم» نشانه‌هایی هستند که نباید نادیده گرفته شوند. تنفر از مدرسه، پدیده‌ای رو به گسترش در میان دانش‌آموزان است که اگر به‌موقع شناسایی و درمان نشود، می‌تواند آینده تحصیلی و روانی کودکان را به خطر بیندازد.

در حالی‌که آموزش باید مسیر ارتقای مهارت و شایستگی باشد، رشد بی‌ضابطه مؤسسات آموزشی غیرمعتبر در ایران، آموزش را به کالایی تبلیغاتی بدل کرده است. این مؤسسات با وعده‌های مهاجرت، استخدام بین‌المللی و مدارک جهانی، نه‌تنها سرمایه مالی متقاضیان را می‌بلعند، بلکه بنیان‌های علمی، اخلاقی و اعتماد عمومی را نیز فرسایش می‌دهند. آنچه فروخته می‌شود، نه دانش است و نه مهارت، بلکه توهمی از اعتبار است که در اولین مواجهه با واقعیت فرو می‌ریزد.

با وجود رشد چشمگیر نرخ باسوادی در چهار دهه اخیر، هنوز حدود یک میلیون دانش‌آموز از تحصیل بازمانده‌اند و ۱۸ میلیون نفر در کشور بی‌سواد یا کم‌سوادند. این آمار، در کنار اصل ۳۰ قانون اساسی که آموزش رایگان و همگانی را تضمین می‌کند، پرسشی جدی را پیش می‌کشد: چرا آموزش عمومی هنوز نتوانسته همه را در بر بگیرد؟

انتشار ویدیویی از ضرب و شتم دانش‌آموزی در حیاط مدرسه‌ای در پرند، بار دیگر توجه افکار عمومی را به مسئله تنبیه بدنی در مدارس جلب کرده است. این حادثه، تنها چند روز پس از اتفاق مشابهی در قزوین رخ داد و نشان داد که خشونت در محیط‌های آموزشی نه‌تنها پایان نیافته، بلکه با وجود قوانین صریح، همچنان در برخی مدارس تکرار می‌شود.