پایگاه خبری سرمایه فردا

برخی جنگ‌ها وقتی پایان می‌یابند که آتش‌بس اعلام شود، اما برخی دیگر تازه پس از پایان در ذهن ملت‌ها، در اقتصادها، در مناسبات سیاسی، و در تصور انسان‌ها از آینده آغاز می‌شوند.

در این گزارش، به تحلیل چهار سناریوی پیش روی ترامپ، ریشه‌های اشتباه راهبردی آمریکا در حمله به ایران، و چرایی شباهت این جنگ به «جنگ ویتنام» می‌پردازیم.

تفاهمنامه پیشنهادی،براساس گزارش اکسیسوس یک «توافق نامتوازن» و به شدت به نفع آمریکا است. ایران امتیازات کلانی در حوزه‌های هسته‌ای (مذاکره درباره تعلیق غنی‌سازی و حذف اورانیوم ۶۰ درصد)، نظامی (پاکسازی مین توسط ایران در تنگه هرمز)  می‌دهد، اما در مقابل، تنها «معافیت‌های تحریمی موقتی»، «آزادسازی بخش کوچکی از دارایی‌ها» و «آتش‌بس ۶۰ روزه» دریافت می‌کند.

تولسی گبرد، رئیس اطلاعات ملی آمریکا که روزی منتقد جنگ‌های واشنگتن بود، پس از حمایت از حمله دولت ترامپ به ایران، سرانجام تصمیم گرفت از قدرت کناره گیری کند.

ایران به دنبال یک توافق «فازبندی شده» و «قابل راستی‌آزمایی» است، در حالی که آمریکا خواهان یک «بسته همه یا هیچ» است. حتی اگر این اختلافات حل شود (که بعید به نظر می‌رسد)، دو مانع بزرگ دیگر یعنی «عدم تعهد دائمی آمریکا» و «تهدیدات اسرائیل» باقی می‌ماند.

پنج سناریوی نیوزویک برای جنگ آمریکا و ایران در شرایطی مطرح می‌شوند که شواهد متناقضی از عزم طرفین برای جنگ یا صلح به چشم می‌خورد. از یک سو، وزیر کشور پاکستان به عنوان میانجی، رفت‌وآمدهای فشرده‌ای بین تهران و واشنگتن دارد و ایران تأیید کرده که پیشنهاد جدید آمریکا را دریافت کرده است . ترامپ نیز از احتمال دستیابی به توافق در «مراحل نهایی» سخن می‌گوید .

به احتمال زیاد، شاهد یک «پایان خاکستری» جنگ خواهیم بود: شاید یک «آتش‌بس اعلام‌نشده» پس از نبردهایی ویرانگر و دردناک، یا یک «تفاهم حداقلی» برای بازگشایی موقت تنگه هرمز در ازای امتیازات سیاسی و اقتصادی محدود.

جغرافیا به تنهایی نمی‌تواند ایران را از محاصره دریایی نجات دهد. اگرچه بخش عمانی تنگه هرمز (که عمق و پهنای کافی دارد) از نظر فیزیکی قابل استفاده است، اما استفاده از آن منوط به «توان نظامی برای حفاظت از کریدور» است.

اسب‌های چوگان به دلیل آموزش حرفه‌ای در شرایط پرتنش آرامش خود را حفظ می‌کنند.