پایگاه خبری سرمایه فردا

وحدت ملی شکل‌گرفته در دوران جنگ و پساجنگ، اکنون با آزمون پاسخگویی به مطالبات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مردم روبه‌رو است.

این روزها بازار تحلیل‌های سیاسی و اقتصادی پر شده از جملاتی مثل «این مذاکرات شبیه هیچ دوره‌ای نیست» یا «باید صبر کرد و دید». حامد هدائی، فعال رسانه‌ای، این سبک نوشتن را نه تحلیل، که «سواری گرفتن از نادانی و اضطراب توده‌ها» می‌داند. به اعتقاد او، این فال‌گیرهای مدرن با ادبیاتی قلمبه‌سلمبه و پیش‌بینی‌هایی که هیچ‌وقت اشتباه نمی‌شود، از ترس و ناآگاهی مردم سوءاستفاده می‌کنند. در این گزارش، به نقد این جریان و همچنین آسیب‌های احساسی شدن سیاست و توهم بی‌خیالی در برابر گرانی و تورم می‌پردازیم.

ملت ترکیبی از دردها، امیدها، و تجربه‌های زیسته است. حذف هر طبقه از مشارکت سیاسی یعنی حذف بخشی از حافظه جمعی. در این گزارش به رویکرد سریع القلم پرداخته شده است.

تصمیم اخیر آمریکا برای جلوگیری از ادامه فعالیت سه دیپلمات ایرانی در نیویورک، بار دیگر بحث قدیمی سوءاستفاده واشنگتن از موقعیت میزبانی سازمان ملل را زنده کرده است؛ اقدامی که تهران آن را نقض آشکار عهدنامه مقر و نشانه‌ای از فشار حداکثری در حوزه دیپلماتیک می‌داند.

در روزهایی که فضای سیاسی کشور با بی‌اخلاقی‌های آشکار و نزاع‌های بی‌پایان جناحی ملتهب شده، سه مقام ارشد از سه نهاد کلیدی—امنیت ملی، وزارت کشور و سازمان بسیج—به‌طور هم‌زمان هشدار داده‌اند: انسجام ملی در خطر است، و هر سخن یا رفتاری که به این وحدت ضربه بزند، بازی در زمین دشمن خواهد بود. این هشدارها، دیگر توصیه نیستند؛ اخطارند.

در مجلس دوازدهم، برخی نمایندگان کمیسیون فرهنگی به‌جای پرداختن به مسائل بنیادین فرهنگ، هنر و رسانه، به جنجال‌های سیاسی، موج‌سازی مجازی و قدرت‌نمایی جناحی مشغول‌اند. این شکاف میان عنوان و عملکرد، نه‌تنها به بی‌اعتمادی عمومی دامن زده، بلکه نشان‌دهنده بحران در ساختار تخصصی مجلس است.

در حالی که مناقشه اخیر بر سر «اسنپ‌بک» با اظهارات لاوروف آغاز شد، واکنش‌ها در تهران مسیر دیگری را پیمود. به‌جای پاسخ به مداخله دیپلماتیک روسیه، تریبون مجلس به محلی برای حمله به ظریف و روحانی تبدیل شد؛ رفتاری که نه تنها توصیه شورای عالی امنیت ملی را نادیده گرفت، بلکه انسجام داخلی را نیز هدف قرار داد.

در روزگاری که هر واژه سیاسی می‌تواند به تیغ نقد بدل شود، مسعود پزشکیان با زبانی صریح و بی‌پرده در برابر جامعه‌ای خسته از شعار ایستاده است. اما آیا صداقت در بیان رنج‌ها، در زمانه‌ای که مردم به دنبال راه‌حل‌اند، می‌تواند راهی برای بازسازی اعتماد باشد یا تنها بر التهاب عمومی می‌افزاید؟

امتناع وزیر راه از بازرسی کیف دستی‌اش در فرودگاه اردبیل، به عزل فوری یک مدیر انجامید و موجی از پرسش، بی‌اعتمادی و نقد را در فضای عمومی کشور برانگیخت. این حادثه، بیش از آنکه درباره یک کیف باشد، درباره جایگاه قانون در برابر قدرت است.