پایگاه خبری سرمایه فردا

آمریکا سال‌ها با استفاده از امواج راداری در منطقه و انتشار مواد شیمیایی از طریق پرواز هواپیماهای امارات، ابرها را پیش از رسیدن به ایران تخلیه می‌کرد و مانع از بارش می‌شد. این عملیات که در رسانه‌های آمریکا "افسانه" خوانده می‌شد، در کمیته نظارت مجلس آمریکا با عنوان "بازی خدا با آب و هوا" مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.

احد وظیفه، رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران گفت: بارش‌های اخیر گرچه در ظاهر خوب بوده، اما همچنان با کمبودهای جدی مواجه هستیم. این بارندگی‌ها نتوانسته جبران خشکسالی ۵-۶ ساله‌ای را بکند که پشت سر گذاشته‌ایم. میزان مصرف به قدری بالاست که این بارش‌ها عملاً مفید نبوده است.

آنچه که تحت عنوان " بحران آب در ایران" شهرت یافته در واقع باید به این عنوان تصحیح شود؛ بحران ناکارآمدی و سوء مدیریت بر منابع آبی ایران است.

کاشت ۳۳ هزار نهال امید سبز یا تکرار یک نگرانی قدیمی در سایه بحران آب دوباره نمود پیدا کرده که نشانه ضعف سیاستگذاری در فضای سبز است.

گرد و غبار مرز نمی‌شناسد، اما سیاست‌ها همچنان در مرزها گیر کرده‌اند؛ پرسش اینجاست که آیا همایش نایروبی می‌تواند آنچه تهران نتوانست، به نتیجه برساند.

گزارش جدید «اطلس ریسک آبی آکوداکت» نشان می‌دهد یک‌چهارم جمعیت زمین در کشورهایی زندگی می‌کنند که هر سال تقریباً تمام ذخایر آب تجدیدپذیر خود را مصرف می‌کنند. همزمان، نیمی از جمعیت جهان دست‌کم یک ماه در سال با فشار شدید کم‌آبی روبه‌رو هستند؛ وضعیتی که امنیت غذایی، سلامت، انرژی و حتی ثبات سیاسی را تهدید می‌کند.

تهران در آستانه بحرانی‌ترین فصل آبی خود قرار گرفته است؛ کاهش ۵۰ درصدی ذخایر سدها، خشکسالی بی‌سابقه، و هشدار درباره هزینه ۴ یورویی تأمین هر مترمکعب آب، پایتخت را به نقطه‌ای رسانده که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک چالش زیست‌محیطی دانست. این بحران، تهدیدی برای اقتصاد ملی، زیرساخت‌های حیاتی و حتی بقای شهری است.

آبان به نیمه رسیده و هنوز خبری از برف نیست. نه در تهران، نه در کوهستان‌های همیشه سفید، نه حتی در مناطق برف‌خیز. کارشناسان می‌گویند برف‌ها زودتر آب می‌شوند، دیرتر می‌بارند، و کمتر از همیشه می‌مانند. این فقط یک تغییر آب‌وهوایی نیست؛ زنگ خطری است برای منابع آب، کشاورزی، و آینده اقلیمی ایران.

تهران، کلانشهری که هر روز بلندتر می‌شود، حالا با بحران آب نفس می‌کشد. سدها خشک‌تر، چاه‌ها کم‌رمق‌تر، و جمعیت بیشتر شده‌اند. در این جدال نابرابر میان ساخت‌وساز بی‌مهار و منابع محدود، پایتخت به مرز شکست اکولوژیک رسیده است. آیا زمان توقف توسعه بی‌برنامه فرا نرسیده؟