پایگاه خبری سرمایه فردا

جام جهانی ۲۰۲۶، بزرگترین رویداد ورزشی جهان، فقط میدان رقابت فوتبالیست‌ها نیست. این تورنمنت، ویترینی از تنوع مدل‌های اقتصادی ورزش در کشورهای مختلف است. از کیپ‌ورد با جمعیتی کمتر از ۶۰۰ هزار نفر و اقتصادی وابسته به گردشگری، تا اروگوئه با صنعت صادرات بازیکن، سنگال با آکادمی‌های استعدادیابی، عراق با ظرفیت‌های بکر هواداری، و نیوزیلند با ساختارهای نهادی توسعه‌یافته. هر کدام از این کشورها، روایتی متفاوت از نقش فوتبال در اقتصاد ملی خود دارند؛ روایت‌هایی که می‌تواند برای اقتصاد ورزش ایران نیز درس‌های ارزشمندی به همراه داشته باشد.

با آغاز جام جهانی، کمدین‌ها و چهره‌های فرهنگی نیز با برنامه‌های تازه و سرگرم‌کننده وارد رقابت با برنامه‌های کلاسیک فوتبالی شده‌اند.

پیشگویی مشهور سیمپسون‌ها درباره مرگ مسی مقابل الجزایر محقق نشد و ستاره آرژانتینی نمایشی تاریخی ارائه کرد.

کوراسائو با جمعیتی کمتر از ۱۵۰ هزار نفر، توانسته است با تکیه بر «ارتباطات تاریخی»، «استعدادهای دورگه» و «تمرکز بر توسعه»، در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان حضور یابد.

تجربه اکوادور نشان می‌دهد که «اقتصادهای کوچک و وابسته به صادرات کالاهای اولیه» هم می‌توانند از طریق توسعه زنجیره ارزش ورزش (به ویژه فوتبال)، در بازارهای جهانی نقش‌آفرین باشند.

۳۷۳ میلیون دلار ارزش‌گذاری اعلام‌شده برای باشگاه الهلال عربستان در فرآیند تغییر ساختار مالکیتی است؛ نمونه‌ای از تبدیل باشگاه ورزشی به یک دارایی اقتصادی.

سوئیس با سه عامل توانسته جایگاهی مهم در ورزش جهانی ایجاد کند: «مدیریت حرفه‌ای»، «سرمایه‌گذاری در نیروی انسانی» و در نهایت «نگاه بلندمدت».

تونس با وجود محدودیت‌های مالی و ساختاری، توانسته است با تکیه بر «تولید استعداد» و «حفظ هویت ملی»، جایگاه خود را در فوتبال جهان حفظ کند. حضور در جام جهانی ۲۰۲۶، می‌تواند نقطه عطفی برای این کشور باشد تا فوتبال را نه فقط به عنوان یک ورزش، بلکه به عنوان یک «موتور توسعه اقتصادی» جدی‌تر بگیرد.

در حالی که مدل اقتصادی کلمنت، هلند را در صدر قرار داده، بازارهای شرط‌بندی تصویر متفاوتی ارائه می‌دهند. بر اساس داده‌های این بازارها، اسپانیا شانس اول است، فرانسه شانس دوم، و سپس انگلیس، برزیل، آرژانتین، پرتغال و آلمان در رتبه‌های بعدی قرار دارند.