پایگاه خبری سرمایه فردا

روزهای آینده برای خاورمیانه، روزهای تعیین‌کننده‌ای خواهد بود. روزهایی که می‌تواند یا دریچه‌ای به سوی صلح باز کند، یا آتش جنگی گسترده‌تر را شعله‌ور سازد.

سفر نخست‌وزیر بریتانیا به خلیج فارس، نه بازگشت لندن به مرکز معادلات، بلکه تصویری روشن از افول تدریجی نفوذ این کشور در منطقه‌ بود.

اگر حکومت ایران تغییر کند، زیرساخت‌های تخریب شده، مسیرهای جایگزین انرژی و دانش فنی از دست رفته، سال‌ها طول خواهد کشید تا جبران شود. این همان تصویری است که اسرائیل از آینده ایران در ذهن دارد؛ ایران ضعیف، وابسته و بی‌اثر در معادلات منطقه.

بازارها احتمالاً در حساست‌ترین برهه تاریخ ایران در ۵۰ سال اخیر قرار دارند. در چنین شرایطی، صحبت از ریزفاکتورها و ریزساختارها به کار تصمیم‌گیران حوزه سرمایه‌گذاری نمی‌آید. آن‌قدر موضوع کلانی در حال رخ دادن است که همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. در این گزارش، با دو تن از تحلیلگران مسائل سیاسی و اقتصادی هم‌کلام شده‌ایم تا از میان گرداب اخبار ضدونقیض، سناریوهای پیش روی ایران را واکاوی کنیم و تصویری از آینده بازارها ترسیم نماییم.

اظهارات اخیر ترامپ درباره «تغییر رژیم» در ایران، بیش از آنکه نوید جنگی تازه باشد، بازگشت به همان الگوی آشنای اوست: فشار حداکثری، تهدید کنترل‌شده و مذاکره از موضع قدرت. در کنار این رویکرد، فروپاشی تدریجی کوبا و دگرگونی اقتصادی سوریه، تصویری از جهانی ارائه می‌دهد که در آن ساختارهای قدیمی در حال فروریختن‌اند و بازیگران منطقه‌ای ناچارند خود را با نظم جدیدی تطبیق دهند. پرسش اصلی این است: آیا تهران و واشینگتن می‌توانند به «معامله بزرگ» برسند یا مسیر تنش ادامه خواهد یافت؟

از دیدگاه کاخ سفید، ایران نه فقط بازیگر بزرگ منطقه‌ای، که منبع ارزان انرژی و هاب لجستیکی در آسیای باختری است. فشار و تهدید ترامپ علیه ایران، بخشی از پازل کلان جنگ سرد جدید با پکن محسوب می‌شود.

اسرائيل با جدیت به دنبال فروپاشی ساختار و شیرازه ایران است و آمریکا در ملاحظاتی که نسبت به وقوع تغییر حکومت ایران داشت تجدید نظر کرده است. 

عبور از بحران داخلی با ورود به جنگ خارجی هرچند می‌تواند تا حدود چالش کوتاه مدت اعتراضات را حل کند، اما می‌تواند کشور را وارد چالش راهبردی کند.

بعد از آغاز اعتراضات موضعگیری ترامپ نشان از تغییر رویکرد واشنگتن برای ورود به تقابل نظامی با ایران دارد شاید دلیل این موضوع شکست سریع ونزوئلا بود که مقامات کاخ سفید را به این نتیجه رساند که می‌توانند همین نتیجه را در تهران بگیرد، اما واقعیت اینگونه نیست.