پایگاه خبری سرمایه فردا

چین اکنون در یک دوراهی واقعی ایستاده: اگر سیاست «کیفیت به جای کمیت» را جدی بگیرد، باید بخشی از کارخانه‌ها را تعطیل یا ادغام کند و بیکاری و ناآرامی اجتماعی را بپذیرد.

تعرفه چین برای واردات از آفریقا صفر شد، کشاورزان کنیا می‌گویند بازار عظیم چین می‌تواند صادرات قهوه، چای و محصولات کشاورزی را افزایش دهد.

اتفاقات متعدد و ریز و درشت حاکی است که آسیا در آستانه شکل‌گیری نظمی تازه و پرتنش قرار گرفته است که اینبار چین و آمریکا می‌توانند مقابل هم بایستند.

‌رقابت فناوری میان آمریکا و چین به اوج رسیده و مسئله تایوان همچنان یکی از خطرناک‌ترین خطوط گسل جهان باقی مانده‌است.

موضعگیری اخیر چین در قبال تحریم‌های آمریکا علیه نفت ایران، یک پیام روشن به واشنگتن دارد: «دیگر آن آمریکای سابق نیستید». جهان به سمت چندقطبی شدن پیش می‌رود و دلار در حال از دست دادن هژمونی خود است.

اقتصاد چین سال‌ها بر پایه سرمایه‌گذاری‌های سنگین و صادرات بنا شده است؛ مدلی که در دهه‌های گذشته موتور رشد قدرتمند این کشور بود. اما امروز، با مازاد ظرفیت در صنایع، بدهی‌های فزاینده و تکرار بسته‌های محرک، پرسش اصلی این است که مقصد بعدی سرمایه‌گذاری‌ها کجاست و آیا این مسیر می‌تواند همچنان رشد واقعی ایجاد کند یا تنها ارقام ظاهری را بالا نگه می‌دارد.

گزارش سالانه وزارت دفاع آمریکا نشان می‌دهد ارتش آزادی‌بخش خلق چین پس از دهه‌ها انباشت تسلیحات، اکنون به مرحله‌ای رسیده که می‌تواند امنیت سرزمینی ایالات متحده را به‌طور مستقیم تهدید کند. این گزارش با تأکید بر رشد بی‌سابقه توان هسته‌ای، موشکی، سایبری و فضایی چین، تصویری از تغییر موازنه قدرت جهانی ارائه می‌دهد؛ موازنه‌ای که تایوان را در مرکز محاسبات جنگی قرار داده و رقابت واشنگتن–پکن را وارد مرحله‌ای تازه کرده است.

آمارهای جدید سرمایه‌گذاری خارجی در آفریقا نشان می‌دهد آمریکا پس از سال‌ها عقب‌نشینی، بار دیگر با رویکردی تازه وارد میدان رقابت با چین شده است؛ رقابتی که فراتر از ارقام و نمودارها، به آینده منابع حیاتی، زیرساخت‌ها و موازنه ژئوپلیتیک این قاره گره خورده است.

سه ماه پس از جنگ ۱۲ روزه اسرائیل علیه ایران، تنش‌های دیپلماتیک میان چین و تل‌آویو به سطحی بی‌سابقه رسیده است. اظهارات تند نتانیاهو علیه چین، واکنش رسمی سفارت پکن، و افشاگری‌ها درباره کمک‌های نظامی چین به ایران، نشان می‌دهد که شکست اسرائیل در جنگ اخیر نه‌تنها معادلات منطقه‌ای را تغییر داده، بلکه روابط پکن و تل‌آویو را وارد مرحله‌ای از تقابل آشکار کرده است—تقابلی که ایران در مرکز آن قرار دارد.