پایگاه خبری سرمایه فردا

گزارشِ مرکز پژوهش‌های مجلس، به‌روشنی نشان می‌دهد که صندوقِ بیمه‌ی کشاورزان، روستاییان و عشایر، با وجودِ اینکه نسبت به بسیاری از صندوق‌هایِ بازنشستگیِ کشور، وضعیتِ بهتری دارد، اما این برتری، پایدار نیست. پوششِ پایین، مستمری‌هایِ ناکافی، کاهشِ نسبتِ پشتیبانی و مهم‌تر از همه، بدهیِ انباشته‌ی دولت، همگی زنگ‌هایِ خطر را برایِ آینده‌ی این صندوق به صدا درآورده‌اند.

احکام جدید برای بیش از پنج میلیون بازنشسته صادر شده و افزایش حقوق‌ها بر اساس دو فرمول متفاوت اعمال شده است.

وضعیت صندوق بازنشستگی کشوری (و سایر صندوق‌ها) یک «بحران ملی» است که اگر چاره‌ای برای آن اندیشیده نشود، در دهه آینده با «میلیون‌ها بازنشسته فقیر و ناتوان» مواجه خواهیم بود که هیچ حمایت مالی مؤثری دریافت نمی‌کنند. راهکارهای خروج از این بحران، سه اقدام اساسی است.

میانگین‌گیری از دستمزدهای سال‌های دور بدون هرگونه تعدیل تورم فشار معیشتی را افزایش خواهد داد.

تعدد ۱۸ صندوق بازنشستگی، بزرگ‌ترین زخم بر پیکره نظام حکمرانی رفاه در ایران است. این زخم هر سال عمیق‌تر می‌شود و ناترازی و ناعدالتی از آن به مشام می‌رسد.

لایحه جدید بازنشستگی می‌خواهد میانگین کل دوران کاری را جایگزین فرمول دو سال آخر خدمت کند. با توجه به روند فزاینده تورم این موضوع منجر به شکاف حقوق و هزینه‌ها می‌شود.

برخی صندوق‌ها موفق به ثبت نسبت‌های مثبت و قابل توجه شده‌اند که بیانگر افزایش تقاضا و اقبال سرمایه‌گذاران خرد به آن‌هاست

صندوق‌های بازنشستگی ایران با وجود برخورداری از منابع عظیم، به دلیل مدیریت ناکارآمد و فشار جمعیتی، به مصرف‌کنندگان دائمی بودجه دولت بدل شده‌اند؛ وضعیتی که اگر اصلاح نشود، می‌تواند به یکی از بزرگ‌ترین تهدیدهای اقتصادی و اجتماعی دهه آینده تبدیل شود.

صندوق ذخیره فرهنگیان با دارایی گسترده و بیش از ۷۰ شرکت فعال در حوزه‌های پتروشیمی، انرژی، ساختمان، مالی و بانکی، طی سه سال اخیر چهار مدیرعامل و سرپرست را تجربه کرده است. این تغییرات مکرر، در کنار هم‌زمانی مسئولیت‌های اجرایی مدیر فعلی، نشانه‌ای از بی‌ثباتی در راهبری و ضعف در تمرکز مدیریتی است.