پایگاه خبری سرمایه فردا

نخست‌وزیر رژیم اسرائیل در آستانه انتخابات سرنوشت‌ساز اکتبر با فشارهای سیاسی، پرونده‌های فساد، جنگ‌های منطقه‌ای و اختلاف با آمریکا روبه‌رو شده است

آنچه بیش از همه توجه ناظران را جلب کرده، نه خود امضای توافق، بلکه مفاد آن و ترتیب اجرای تعهدات دو طرف است

کشورهای منطقه خاورمیانه در مواجهه با تفاهمنامه خرداد ۱۴۰۵، به دو اردوگاه متضاد تقسیم شدند: گروه پیروز به رهبری ترکیه-عربستان و گروه ناموفق به رهبری اسرائیل. در پشت پردهٔ این توافق، تقابل عمیقی میان آنکارا و تل‌آویو شکل گرفته که می‌تواند نظم نوین خاورمیانه را برای دهه‌های آینده تعیین کند.

پیش‌نویس توافق خرداد ۱۴۰۵، نه فقط یک معاملهٔ سیاسی، بلکه پایان یک دوره از راهبرد اشتباه و انزوای فزایندهٔ تل‌آویو در صحنهٔ بین‌المللی است. این توافق، نشان از تغییر موازنهٔ قدرت در منطقه و شکست سیاست‌های یک‌جانبهٔ آمریکا و رژیم صهیونیستی دارد.

فعالان حقوق بشری، وکلا و قضاتی که با تلاش بسیار اسناد مربوط به کشتار، شکنجه و تخریب پرونده‌ جنایت‌های اسرائیلی را جمع آوری کرده‌اند، اکنون زیر فشار تهدید، تحریم و حملات سیاسی قرار گرفته‌اند

تئوری بازی‌ها نشان می‌دهد که برای رسیدن به یک تعادل نش پایدار در بحران‌های بین‌المللی، باید هزینه‌های خروج از صلح را افزایش داد و منافع ماندن در صلح را برای هر دو طرف (به ویژه از طریق کانال‌های اقتصادی و سرمایه‌گذاری مشترک) افزایش داد. معاهدات کوتاه‌مدت و فاقد تضمین‌های اقتصادی، محکوم به شکست هستند. در مورد ایران و آمریکا، اگر توافق جدیدی شکل گیرد، باید بر اساس «منافع متقابل اقتصادی» و «چشم‌انداز بلندمدت» باشد و اسرائیل نیز باید به یک «عدم تخاصم پایدار» برسد

تقلیل دادن تاریخ چند هزار ساله‌ی ایران به دوقطبیِ «حذف یا ماندن» در برابر اسرائیل، نادیده گرفتن آشکار قوانین ژئوپلیتیک، دکترین‌های امنیت ملی و از همه مهم‌تر، اصالت و تاب‌آوری تاریخی ملت ایران است.

ادامه وضعیت فعلی آمریکا و اغ (نه جنگ، نه صلح) به نفع ایران نیست. بدترین سناریو برای ایران، تبدیل شدن به لبنانی دیگر است. برای خروج از این دام، «ایران نیازمند یک تغییر استراتژیک در سیاست خارجی و داخلی است.»

تلاش تازه در سنای آمریکا برای توقف ارسال سلاح به اسرائیل، هرچند نشانه‌ای از شکاف عمیق در سیاست داخلی ایالات متحده است اما به نظر می‌رسد که یک فریب است.