پایگاه خبری سرمایه فردا

در حال حاضر رویکرد کسانی که پول دارند و می‌خواهند سهام بخرند، «خرید هر سهمی است که می‌شود آن را خرید». به همین دلیل ۶۰ همت وارد بازار شده اما برخی سراغ سهم‌هایی می‌روند که عرضه بیشتری دارد. برخی از این نمادها شرایط بنیادی بدی ندارند، هرچند جزو جذاب‌ترین نمادهای بازار نیستند. اما برخی از نمادها واقعاً مشکل دارند.

نگرانی اصلی در یک سال جاری این است که «ساختار سیاسی و اقتصادی بسته‌تر خواهد شد.» برخلاف تصور عموم، بعد از جنگ، دولت‌ها معمولاً دستشان برای دخالت در اقتصاد بازتر می‌شود (تجربه جنگ‌های جهانی اول و دوم)

بورس فعلاً در یک ابرخوش‌بینی عجیب قرار گرفته‌ که چشم و گوشمان به روی بسیاری از واقعیت‌ها بسته شده است: از ریسک سیاسی بگیر تا محاصره اقتصادی، نرخ بهره ۵۰ درصد، سیاست‌های سرکوب ارزی و نرخ‌گذاری دستوری.

وقتی بازارهای دارایی به جای تخصیص بهینه سرمایه به فعالیت مولد، نقش پوشش اضطراری در برابر فرسایش قدرت خرید را بازی می‌کنند، این رفتار نشانه شکست انتظاری در اعتماد به ثبات قیمتی است.

در شرایط فعلی، تقویم اقتصادی آمریکا مهم‌تر از خاورمیانه است. داده‌های اشتغال، تورم و تصمیمات فدرال رزرو، محرک اصلی بازارهای جهانی هستند. تا زمانی که اقتصاد آمریکا قدرتمند باقی بماند، فدرال رزرو ناچار به حفظ یا حتی افزایش نرخ بهره خواهد بود و این یعنی طلا، نقره و سایر دارایی‌های بدون بازده در کوتاه‌مدت تحت فشار خواهند بود.

ورود پول ۳۵ همتی در ۱۰ روز، عدد بسیار بزرگی است و اگر روند صعودی واقعی باشد، تفاوت خرید در ۳.۵ میلیون یا ۴ میلیون واحد در بلندمدت چندان تعیین‌کننده نخواهد بود.

علیرغم شرایط دشوار اقتصادی و تورم مزمن، هنوز شرکت‌هایی در بازار سرمایه حضور دارند که توانسته‌اند رشد فروش واقعی و بهبود عملیاتی را ثبت کنند.

حباب‌ها دقیقاً زمانی به خطرناک‌ترین نقطه خود می‌رسند که دیگر هیچکس نام «حباب» را بر آنها نمی‌گذارد. در آن لحظه، همه چیز عادی و منطقی به نظر می‌رسد و کسی هشدار جدی نمی‌دهد.

افزایش نرخ ارز معمولاً در شرایطی اتفاق می‌افتد که اقتصاد دچار بحران‌های ناشی از فشارهای خارجی یا ضعف در سیاست‌گذاری داخلی باشد. تحریم‌ها می‌توانند دسترسی شرکت‌ها به بازارهای بین‌المللی را محدود کنند، هزینه تأمین مواد اولیه را افزایش دهند که به زبان بنگاه‌هاست.