پایگاه خبری سرمایه فردا

تجربیات تلخ، یک اصل مهم در مدیریت بحران بازار سرمایه را به ما یادآوری می‌کند: سرعت بازگشایی فضیلت نیست؛ کیفیت بازگشایی است که اهمیت دارد. بازگشایی سریع بدون ساختار مناسب، جراحت را عمیق‌تر می‌کند.

خلاصه آنکه تا سال ۲۱۰۰، تقریباً نیمی از جوانان جهان (۴۶ درصد) آفریقایی خواهند بود. این یک فرصت بی‌نظیر (در صورت سرمایه‌گذاری مناسب در آموزش و اشتغال) و یک تهدید بزرگ (در صورت ناتوانی در ایجاد شغل و کنترل مهاجرت) برای جهان است.

نظم اقتصاد جهانی آنقدر قدرتمند و منسجم است که برهم زدن آن به نفع هیچ بازیگری نیست. کشورهایی که در چند دهه اخیر بیشترین پیشرفت را داشته‌اند، آنهایی بوده‌اند که به جای مبارزه با ساختار، یاد گرفته‌اند در آن شنا کنند و سهم خود را افزایش دهند.

پنجاه و هفت روز از شروع جنگ ایران و آمریکا می‌گذرد و قیمت‌ها در جهان به کلی تغییر کرده است. گوگرد ۵۷ درصد، اوره ۵۱ درصد و سوخت جت ۵۲ درصد گران شده‌اند. گازوئیل و بنزین نیز به ترتیب ۴۸ و ۳۶ درصد افزایش یافته‌اند. کود شیمیایی ۳۵ درصد و برنج ۷ درصد گران شده‌اند؛ یعنی امنیت غذایی جهان در خطر است.

برترین اقتصادهای 2026 احتمالا به ترتیب آمریکا، چین، آلمان، ژاپن و هند و انگلیس و فرانسه خواهند بود. جزئیات را در گزارش بخوانید.

فرزاد وجیهی می گوید بازارهای جهانی در آستانه یک چرخش راهبردی قرار دارند؛ دوره‌ای که تحت تأثیر سیاست‌های فدرال رزرو و اصلاحات اقتصادی چین،مسیر سرمایه‌گذاری جهان را تغییر می‌دهد.

نشست‌های سپتامبر ۲۰۲۵، از «سازمان همکاری شانگهای پلاس» تا مجمع عمومی سازمان ملل، تصویری متضاد و نگران‌کننده از آینده حکمرانی جهانی ارائه دادند. در حالی که چین با نمایش قدرت نظامی و دیپلماتیک، خود را نماد ثبات معرفی می‌کند، ایالات متحده با سیاست‌های متناقض و یک‌جانبه‌گرایانه، اتحاد غربی را متزلزل کرده است. نهادهای بین‌المللی از پاسخ‌گویی به بحران‌ها ناتوان‌اند، معاهدات امنیتی در حال فروپاشی‌اند، و رقابت قدرت‌ها در حوزه‌هایی چون فضا و فناوری نظامی، چشم‌اندازی از جهانی ناامن‌تر را ترسیم می‌کند. آنچه در حال شکل‌گیری است، نه یک نظم نوین باثبات، بلکه واقعیتی ترکیبی، پرتنش و چندقطبی است که مسیر آن به‌جای اجماع، از دل شکاف‌ها و رقابت‌ها می‌گذرد.

تحولات جهانی امروز، ساختارهای سنتی قدرت، اقتصاد و فرهنگ را دگرگون کرده‌اند. ایران، به‌عنوان کشوری با موقعیت ژئوپلیتیک و منابع انسانی و طبیعی قابل‌توجه، در معرض امکان‌ها و امتناع‌های هم‌زمان قرار دارد. تحلیل این وضعیت نشان می‌دهد که تنها با حکمرانی هوشمند، توسعه پایدار و مشارکت در فرآیندهای جهانی می‌توان از مصرف‌کننده بودن عبور کرد و به آفریننده تحولات بدل شد.

دونالد ترامپ، فراتر از یک رئیس‌جمهور، نماد تحول در سیاست خارجی آمریکا است؛ از انزواگرایی فعال تا رقابت بی‌پرده با چین، از تاکتیک‌های پرریسک تا بازتعریف نقش آمریکا در جهان. در این تحلیل، نگاهی داریم به پیوستگی‌ها و تفاوت‌های ترامپ ۱ و ۲ و پیامدهای آن برای ایران و نظم جهانی.