پایگاه خبری سرمایه فردا

زنان ایرانی روزانه بیش از پنج ساعت صرف کار خانگی بدون دستمزد می‌کنند درحالی که عده‌ای در بیرون نیز کار می‌کنند آیا این شکاف جنسیتی است؟

دولت بسته حمایتی جدیدی برای اشتغال در شرایط جنگ طراحی کرده است که شامل سه بخش اصلی است. تسهیلات ۲۲ میلیون تومانی به ازای هر کارگر بیمه‌شده برای بنگاه‌های ۲ تا ۵۰ نفره، حمایت از شناورهای تجاری و صیادی (۱۵ تا ۱۶ هزار نفر)، و مدل اشتغال عمومی برای جذب ۲۰۰ هزار نفر در پروژه‌های عام‌المنفعه. همچنین، اختصاص ۵۶ درصد تسهیلات اشتغال خرد به زنان در سال قبل، نشان‌دهنده توجه دولت به اشتغال زنان است.

بر اساس برآوردهای غیررسمی، حدود ۱۵۰ هزار شغل اینترنتی (که عمدتاً توسط زنان اداره می‌شد) در جریان جنگ از بین رفته است. این رقم بسیار نگران‌کننده است.

یک گزارش تازه از یک نهاد مدافع حقوق زنان نشان می‌دهد طی دو دهه گذشته، ده‌ها نماینده کنگره آمریکا با اتهام‌های آزار جنسی در محیط کار مواجه بوده‌اند.

گزارش‌ها نشان می‌دهد که دیگر نه تنها کارگران کارخانه‌ها، بلکه کارمندان ادارات و اصناف نیز درگیر این بحران تعدیل نیرو خواهند شد. بهار ۱۴۰۵، شاید فقط نوید‌دهنده یک سال سخت‌تر باشد.

هزاران زن در خانه و فضای دیجیتال کار می‌کنند اما به‌دلیل نبود تعریف رسمی، بیمه و حمایت قانونی، شغل و هویت حرفه‌ای‌شان به رسمیت شناخته نمی‌شود.

بر اساس پژوهش‌های موردی، ۷۱ درصد پرستاران تهران تجربه مستقیم خشونت کاری داشته‌اند، از جمله ۱۹.۱ درصد آزار کلامی و ۵.۵ درصد آزار جنسی.

افزایش رفتارهای پرخاشگرانه و استفاده از الفاظ رکیک توسط برخی زنان در جامعه، بحثی جدی درباره مرز میان اعتراض، قدرت و ضعف به راه انداخته است. روانشناسان این پدیده را نتیجه فشارهای اجتماعی، تربیت خانوادگی ناسالم و ناکامی‌های انباشته می‌دانند و هشدار می‌دهند که تبدیل فحاشی به زبان رایج، نه آزادی بیان بلکه نشانه‌ای از بحران احترام و فروپاشی ارتباط سالم در جامعه است.

در ایران امروز، خروج زنان مجرد، مطلقه یا متأهل از کشور، نه فقط یک مسئله حقوقی، بلکه بحرانی انسانی است. محدودیت‌های قانونی، زنان را به مسیرهایی سوق داده که گاه از ازدواج‌های صوری و صیغه‌ای می‌گذرد و گاه به دام باندهای قاچاق انسان می‌افتد. اینجا، قانون به جای حمایت، گاه به مانع بدل می‌شود.