پایگاه خبری سرمایه فردا

بازارهای ایران در سکوتی سنگین فرو رفته اند. شاخص کل در نزدیکی میدلاین کانال نزولی خود ایستاده، دلار در آستانه سقف تاریخی خود نفس می‌کشد و طلا پس از اصلاحی جهانی، چشم به تحولات سیاسی دوخته است. در شرایطی که بنیادهای بازار ارزندگی عمیقی را فریاد می‌زنند، سایه سنگین جنگ بر سر معاملات، سرمایه‌گذاران را به سکوت و انتظار دعوت کرده است. گزارشی از وضعیت بازارها در روزی که همه منتظر بودند.

در حالی که همه نشانه‌ها حاکی از احتمال یک توافق یا یک جنگ در هفته‌های آینده است، بازارها در بلاتکلیفی کامل به سر می‌برند. جامعه فریز شده، کسب‌وکارها آسیب دیده‌اند و سرمایه‌گذاران در بزرگ‌ترین دوراهی زندگی خود گرفتار شده‌اند.

در میان تمام صنایع بورسی، یک گروه رکورددار فروش است اما حاشیه سود اندکی دارد. صنعت پالایش با شش شرکت بزرگ، فروشی خیره‌کننده و سودی معقول، اما نوسانی نفس‌گیر را تجربه می‌کند. گزارشی از وضعیت این صنعت در بهمن ۱۴۰۴، جایی که حاشیه سود ۸.۶ درصدی نوید روزهای بهتری را می‌دهد و گزارش‌های پاییز و دی ماه، امید به زمستانی پربار را زنده کرده است.

در سرزمینی که جنگ و صلح، توافق و تقابل، روی یک تیغه شمشیر راه می‌روند، تنها استراتژی درست، تنوع‌بخشی است. نه همه تخم‌مرغ‌ها در سبد طلا، نه همه در سبد سهام. آماده بودن برای هر سناریو، شاید تنها کاری باشد که از دست ما برمی‌آید.

ایران در سال ۱۴۰۴ در میانه بحرانی چندلایه قرار گرفته است؛ بحرانی که تنها به سیاست داخلی محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند سرنوشت اسلام سیاسی، توازن قدرت در خاورمیانه و حتی آرایش ژئوپلیتیک جهان را دگرگون کند. از یک‌سو بن‌بست‌های اقتصادی و فشارهای بین‌المللی مشروعیت حکومت ایدئولوژیک را فرسوده کرده و از سوی دیگر، مذاکرات ژنو زیر سایه تهدید نظامی آمریکا به بن‌بست رسیده است. در همین حال، شرق نیز تنها تا جایی همراهی می‌کند که منافعش ایجاب کند. مجموعه این تحولات، ایران را در موقعیتی قرار داده که هر تصمیم آن می‌تواند پایان یک عصر و آغاز نظمی تازه را رقم بزند.

فعالان محیط‌زیست از توقف جلسات سمن‌ها، نبود خروجی مشخص و ضعف رویکرد مشارکتی در معاونت آموزش سازمان محیط‌زیست انتقاد دارند.

کافه‌کتاب و نگارخانه «حانون» با حضور مسئولان و هنرمندان افتتاح شد.

اظهارات اخیر ترامپ درباره «تغییر رژیم» در ایران، بیش از آنکه نوید جنگی تازه باشد، بازگشت به همان الگوی آشنای اوست: فشار حداکثری، تهدید کنترل‌شده و مذاکره از موضع قدرت. در کنار این رویکرد، فروپاشی تدریجی کوبا و دگرگونی اقتصادی سوریه، تصویری از جهانی ارائه می‌دهد که در آن ساختارهای قدیمی در حال فروریختن‌اند و بازیگران منطقه‌ای ناچارند خود را با نظم جدیدی تطبیق دهند. پرسش اصلی این است: آیا تهران و واشینگتن می‌توانند به «معامله بزرگ» برسند یا مسیر تنش ادامه خواهد یافت؟

در سال‌های اخیر، مجموعه‌ای از تحولات هم‌زمان در کارائیب، خاورمیانه و واشینگتن، نقشه ژئوپلیتیک جهان را در حال بازترسیم کرده است. از فشارهای فزاینده بر کوبا گرفته تا روایت‌های الهیاتی درباره نقش سیاسی رهبران غربی و تغییرات اقتصادی پس از سقوط دولت‌ها، همه نشان می‌دهد جهان در آستانه دوره‌ای تازه قرار گرفته؛ دوره‌ای که در آن قدرت، سیاست و ایدئولوژی با سرعتی بی‌سابقه در حال جابه‌جایی‌اند.