بازار ارزهای دیجیتال در حال حاضر در یک نقطه حساس قرار دارد. بیت‌کوین و اتریوم نشانه‌هایی از بهبود را نشان می‌دهند، اما هنوز زیر سطوح کلیدی قرار دارند.

در دنیایی که بازار جهانی حقوق رسانه‌ای ورزش به ۶۷ میلیارد دلار رسیده است، محتوا و مخاطب به مهم‌ترین دارایی‌های ورزش حرفه‌ای تبدیل شده‌اند. باشگاهی که نتواند از این دارایی‌ها بهره ببرد، در رقابت اقتصادی عقب می‌ماند.

توافق گلی زیبا در باغ سیاست ایران است، اما باغبان خردمند می‌داند که با یک گل، بهار نمی‌آید. بهار زمانی فرا می‌رسد که این گل به شکوفایی‌های دیگر بینجامد، شکوفایی در اقتصاد، در سیاست، در عدالت و در اعتماد عمومی.

نخستین نشست فدرال رزرو تحت ریاست کوین واش، نشان‌دهنده تغییر در رویکرد سیاست‌گذاری این نهاد است. حذف فوروارد گایدنس، تأکید بر داده‌های اقتصادی، و نگاه ویژه به هوش مصنوعی، همگی نشان‌دهنده تلاش واش برای ایجاد تعادل میان رویکرد محافظه‌کارانه فدرال رزرو و اصول مدرن اقتصادی است.

شبندر در سال ۱۴۰۴ عملکرد فوق‌العاده‌ای داشته است و رشد ۳۱۶ درصدی سود، نشان‌دهنده توانایی این شرکت در استفاده از شرایط مطلوب بازار (کرک اسپرد بالا و نرخ ارز بالا) است. با این حال، عوامل این رشد (کرک اسپرد و نرخ ارز) موقتی هستند و احتمالاً در سال ۱۴۰۵ سودآوری شرکت کاهش خواهد یافت.

تعصب بدترین چیز در بازارهای مالی است. یک سرمایه‌گذار موفق، کسی است که در سال ۳ تا ۴ تصمیم کلان درست بگیرد (مثلاً جابه‌جایی بین بازارها). تصمیمات جزئی (مثل اینکه چه سهمی بخرد) اهمیت چندانی ندارند.

یکی از مهم‌ترین نکاتی که در تحلیل بازارهای مالی (به ویژه طلا) باید به آن توجه کرد، تفاوت میان «نرخ بهره اسمی» و «نرخ بهره حقیقی» است. نرخ بهره اسمی، همان نرخی است که فدرال رزرو (یا هر بانک مرکزی دیگر) اعلام می‌کند. اما نرخ بهره حقیقی، از «تفریق نرخ تورم از نرخ بهره اسمی» به دست می‌آید. این نرخ حقیقی است که بر رفتار سرمایه‌گذاران و قیمت دارایی‌ها (به ویژه طلا) تأثیر می‌گذارد.

طباطبایی تأکید می‌کند که نسل‌های ما، به دلیل «تصلب سنت» و «انحطاط تاریخی»، نتوانستند پرسش‌های بنیادین را مطرح کنند. اما ما امروز می‌توانیم با شناخت «خاطره تاریخی» و «عقل عقلایی» که در فرهنگ ایرانی باقی مانده، به سمت تدوین نظریه‌ای برویم که هم ناظر به واقعیت‌های ایران باشد و هم امکان خواندن تاریخ معاصر را فراهم کند. در غیر این صورت، همچنان در دام ایدئولوژی‌ها و مفاهیم بلاموضوع باقی خواهیم ماند و از فهم خودمان بازخواهیم ماند

تئوری بازی‌ها نشان می‌دهد که برای رسیدن به یک تعادل نش پایدار در بحران‌های بین‌المللی، باید هزینه‌های خروج از صلح را افزایش داد و منافع ماندن در صلح را برای هر دو طرف (به ویژه از طریق کانال‌های اقتصادی و سرمایه‌گذاری مشترک) افزایش داد. معاهدات کوتاه‌مدت و فاقد تضمین‌های اقتصادی، محکوم به شکست هستند. در مورد ایران و آمریکا، اگر توافق جدیدی شکل گیرد، باید بر اساس «منافع متقابل اقتصادی» و «چشم‌انداز بلندمدت» باشد و اسرائیل نیز باید به یک «عدم تخاصم پایدار» برسد