این روزها، در بازارِ سرمایه، روایتی تکراری و تلخ در حالِ تکرار است؛ روایتی که در آن، سهامدارانِ خرد، قربانیِ بازی‌هایِ حقوقی‌ها می‌شوند. شما سهمی را می‌خرید، اما قیمت، آن‌قدر پایین نگه داشته می‌شود که ناچار می‌شوید در نقطه‌ی سربه‌سر، بفروشید و حقوقی‌ها، با پولِ شما، کارِ خود را پیش ببرند و دیگر نیازی به تسهیلاتِ بانکی نداشته باشند. این، واقعیتی تلخ است که این روزها در اوجِ خود قرار دارد. اما در این میان، تنها چند گروه که تقاضایِ بالایی دارند، از این قاعده مستثنی هستند و حقوقی‌ها نمی‌توانند با سهامدارانِ آن‌ها بازی کنند.

چشم‌اندازِ سودآوریِ مناسب، تنها درِ بازِ بن‌بستِ بزرگ‌ها هستند و در سویِ دیگر، صنایعِ کوچک و متوسطِ بنیادی، مانند دارویی، نیروگاهی، غذایی و حمل‌ونقل، موردِ توجهِ سرمایه‌گذاران قرار گرفته‌اند

شستا و تاصیکو در محدوده‌هایِ قیمتیِ جذابی قرار دارند و با شفاف‌تر شدنِ ارزش‌گذاریِ اهداف (یکی از زیرمجموعه‌هایِ مهمِ تاصیکو)، می‌توانند گزینه‌هایِ مناسبی برایِ سرمایه‌گذاری باشند.

موفقیت در بازارِ سرمایه، نیازمندِ نگاهِ دسته‌بندی‌شده به صنایع است و نمی‌توان با یک نگاهِ کلی، همه‌ی سهام را یکسان ارزیابی کرد. بازار، همواره در حالِ تغییر است و تشخیصِ اینکه کدام دسته، پتانسیلِ رشدِ بیشتری دارد، کلیدِ موفقیتِ سرمایه‌گذاری است.

آمارهایِ جدیدِ بانک مرکزی، نشان می‌دهد که دولت، برایِ جبرانِ کسریِ بودجه‌ی خود، به جایِ روش‌هایِ سالمِ تأمینِ مالی (مانند فروشِ اوراق یا کاهشِ هزینه‌ها)، دست به دامنِ چاپِ پول شده است.

خطر جدی این است که بانک به تدریج از تأمین مالی تولید و اقتصاد واقعی فاصله بگیرند و به معامله‌گر دارایی‌های مالی تبدیل شوند و از واسطه‌گر اعتباری به آربیتراژگر نرخ و نگهدارنده اوراق دولتی در اثر افزایش شدید نرخ‌های سود تبدیل شود.

پتروشیمی‌ها، که سال‌ها با مشکلِ نقدینگی و وابستگیِ به تأمینِ مالیِ پرهزینه دست‌وپنجه نرم می‌کردند، حالا با یک فرصتِ تازه روبرو شده‌اند. فرصتی که می‌تواند به آن‌ها برایِ عبور از چالش‌هایِ فعلی و حرکت به سمتِ افق‌هایِ جدیدِ توسعه، کمک کند.

در سال‌های اخیر، برخی بانک‌ها با تکیه بر روش‌های حسابداری مانند تجدید ارزیابی دارایی‌ها، سرمایه‌ی خود را افزایش داده‌اند، بدون آنکه نقدینگیِ واقعی واردِ بانک شده باشد. این یعنی کمیتِ سرمایه افزایش یافته، اما کیفیتِ آن، همچنان محلِ سؤال است.

در بهار ۱۴۰۵ که قیمتِ مواد اولیه‌ی لاستیک، نرخِ ارز و هزینه‌هایِ تولید به آسمان رفت، صنعت لاستیک نیز به نمادی از شکافِ عمیقِ میان سودِ تولید و قدرتِ خریدِ مصرف‌کننده تبدیل شد. پشت هر درصد از این رشد ۶۱ درصدی، داستانِ راننده‌ای است که برایِ خریدِ یک حلقه لاستیک، ماه‌ها پس‌انداز می‌کند؛ و داستانِ کارگری که در خطِ تولید، با گرمایِ طاقت‌فرسا، لاستیک‌هایی را می‌سازد که هر روز، گران‌تر از دیروز به دستِ مشتری می‌رسد.