برای میلیونها نفر در سراسر جهان، جولی اندروز تنها یک بازیگر نیست؛ او بخشی از خاطرات کودکی و جوانی چند نسل است.
به گزارش سرمایه فردا، در روزگاری که بسیاری از ستارههای عصر طلایی هالیوود از انظار عمومی ناپدید شدهاند، حضور دوباره جولی اندروز، بازیگر افسانهای فیلمهای «اشکها و لبخندها» و «مری پاپینز»، برای دوستداران سینما و موسیقی لحظهای احساسی و خاطرهانگیز بود. اندروز که حالا ۹۰ ساله شده، این هفته با پیامی ویدیویی در «کنگره جهانی پارکینسون» بار دیگر مقابل مخاطبان ظاهر شد؛ حضوری کوتاه اما تأثیرگذار که بازتاب گستردهای در رسانهها و شبکههای اجتماعی داشت.
این بازیگر و خواننده نامدار که سالهاست زندگی آرام و دور از هیاهوی هالیوود را ترجیح داده، در پیام خود خطاب به شرکتکنندگان هفتمین دوره «کنگره جهانی پارکینسون» که در شهر فونیکس برگزار شد، از تلاش پژوهشگران، پزشکان، خانوادهها و بیماران برای مقابله با این بیماری تقدیر کرد. اندروز در این ویدیو با صدایی آرام اما همچنان آشنا و گرم میگوید: «مشارکت شما بسیار ارزشمند است، چرا که ما به دنبال یافتن راهی برای درمان این بیماری وحشتناک هستیم. میدانم که چقدر میتواند ویرانگر باشد.» او سپس ابراز امیدواری میکند که جامعه علمی و فعالان این حوزه بتوانند «نوری هدایتگر» برای جلوگیری از پیشرفت بیماری باشند.
برای میلیونها نفر در سراسر جهان، جولی اندروز تنها یک بازیگر نیست؛ او بخشی از خاطرات کودکی و جوانی چند نسل است. صدای درخشان او در «اشکها و لبخندها» و «مری پاپینز» هنوز هم از مشهورترین و ماندگارترین صداهای تاریخ سینما و موزیکال به شمار میرود. اندروز در دهه ۱۹۶۰ به یکی از بزرگترین ستارههای هالیوود تبدیل شد.
نقشآفرینی او در «مری پاپینز» برایش جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را به ارمغان آورد و فیلم «اشکها و لبخندها» نیز به یکی از محبوبترین موزیکالهای تاریخ سینما تبدیل شد؛ فیلمی که ترانهها، مناظر آلپی و بازی پرانرژی اندروز را برای همیشه وارد حافظه سینمای جهان کرد. منتقدان سینما بارها نوشتهاند که اندروز ترکیبی کمنظیر از بازیگری، صدای موسیقایی و وقار کلاسیک را در خود داشت؛ ویژگیهایی که او را به یکی از چهرههای بیتکرار عصر طلایی هالیوود بدل کرد.
پارکینسون یکی از پیچیدهترین بیماریهای عصبی جهان به شمار میرود؛ بیماری طاقتفراسایی که بهتدریج توان حرکتی، تعادل، تکلم و حتی وضعیت روحی بیماران را تحت تأثیر قرار میدهد. براساس آمارهای جهانی، میلیونها نفر در سراسر دنیا با این بیماری زندگی میکنند و همین مسئله باعث شده کنگرههایی مانند «کنگره جهانی پارکینسون» به یکی از مهمترین گردهماییهای علمی و انسانی در حوزه سلامت تبدیل شوند. حضور جولی اندروز در چنین رویدادی، تنها یک پیام تشریفاتی نبود.
بسیاری از رسانههای آمریکایی نوشتند که سخنان او برای خانوادههای درگیر این بیماری، بار عاطفی ویژهای داشته است؛ بهخصوص آنکه اندروز در دهههای گذشته همواره بهعنوان نماد امید، آرامش و مهربانی در حافظه فرهنگی چند نسل ثبت شده است. او در پایان پیامش از «پروژه ریسمان سرخ» نیز قدردانی کرد؛ ابتکاری اجتماعی که تلاش میکند مبتلایان به پارکینسون و خانوادههایشان را به یکدیگر متصل کند و حس تنهایی را از میان ببرد. اندروز با لحنی شاعرانه گفت: «من را هم یک ریسمان سرخ به شمار آورید. سپاسگزارم.»
