پایگاه خبری سرمایه فردا

تئاتر ایران در میان ناآرامی‌های اجتماعی، قطعی اینترنت و فشار اقتصادی، با افت شدید مخاطب و توقف چرخه تولید روبه‌رو شده؛ وضعیتی که حیات این هنر زنده را به مرز بحران کشانده است

سمت درست تاریخ، جایی است که ایران ایستاده است. سمت کسانی که تمامیت ارضی ایران را می‌خواهند. جنگ که تمام شود، روسیاهی فقط برای کسانی می‌ماند که پشت کشورشان نایستادند

عبدالمجید ارفعی برای بسیاری یک نام بزرگ در دانش بود، برای برخی هنرمندان حضوری روزمره، گرم و انسانی داشت؛ هم‌اتاقی، هم‌صحبت، هم‌نفس.

آیا ثبت تصویر در فضای عمومی حق بدیهی هنرمند است؟ مرز احترام به حریم فردی کجاست؟ دوربین، ابزار مشاهده است یا منبع اضطراب؟ پاسخ‌ها ساده نیستند، چون مسئله فقط تکنیک و قانون نیست؛ پای حس امنیت، اعتماد اجتماعی و تجربه زیسته شهروندان در میان است.

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد. چگونه غزل‌های عماد خراسانی از صفحه کاغذ به صدای گلپا، بنان، شجریان و دیگران رسید؟

تئاتر امروز ما اگرچه ایده دارد اما «ایده‌ساز» نیست. تئاتر بیشتر دارد برای بقا تلاش می‌کند مگر موارد استثنایی. تماشاگر باید دچار شگفتی شود. جای تئاتر، جای شگفتی است.

اسفند گیشه‌ها سبک می‌شوند، سالن‌ها خلوت‌تر از همیشه نفس می‌کشند و پرده، بیش از هر زمان دیگری شبیه آینه‌ای می‌شود که خستگی یک سال را بی‌واسطه نشان می‌دهد.

همزمان با سالروز انتشار خبر مرگ فروغ فرخزاد، نگاهی به جایگاه شاعری که زبان و تجربه را در شعر معاصر جابه‌جا کرد.

آثاری چون «مرداد»، «در وجه حامل» و «کارت پرواز» نشان از دغدغه‌های مردی دارد که سینما برایش نه ابزاری برای سرگرمی صرف که مدیومی برای بیان دردهای زیرپوستی جامعه و گسست‌های خانوادگی است