پایگاه خبری سرمایه فردا

دکورهای بیضایی، لباس‌های سمندریان و اشیای صحنه‌ای نیم قرن تئاتر ایران در انبارهایی رها شده‌اند که هیچ فهرستی از آن‌ها وجود ندارد و هیچ دستی گردشان را پاک نمی‌کند

چهار دهه پشت دوربین، چندین نسل جلوی تلویزیون؛ مرضیه برومند کارگردانی بود که هرگز قهرمان نساخت، روزمرگی را روایت کرد و دقیقاً از دل همین روزمرگی‌های ساده بود که ماندگارترین خاطرات کودکی ایرانیان سر برآورد

پنج سال دوری از قاب تصویر چیزی از محبوبیت او کم نکرد؛ مرور مسیر حرفه‌ای زنی که از «هلن» در «مردان آنجلس» تا «منیره» در «عصر یخبندان»، هر بار چهره‌ای تازه از توانایی‌هایش را به نمایش گذاشت

کیمل در آغاز سخنانش با طنزی تلخ گفت هرگز تا این اندازه احساس «حماقت» نکرده که به خاطر نام گذاشتن روی رئیس‌جمهور آمریکا برنده جایزه‌ای معتبر شده باشد.

منتقد حرفه‌ای هنوز هست، می‌نویسد، فکر می‌کند، عمیق می‌شود فقط کسی نمی‌بیندش. الگوریتم دوستش نیست و فالوئرش کم است، در دنیایی که معیار اعتبار عدد است، این یعنی نادیده گرفته شدن.

برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان، جولی اندروز تنها یک بازیگر نیست؛ او بخشی از خاطرات کودکی و جوانی چند نسل است.

حکیم عمر خيام‌ در نزديكی نيشابور به دنيا آمده و بيشتر عمر خود را در اين شهر گذراند

تئاتر ایران در میان ناآرامی‌های اجتماعی، قطعی اینترنت و فشار اقتصادی، با افت شدید مخاطب و توقف چرخه تولید روبه‌رو شده؛ وضعیتی که حیات این هنر زنده را به مرز بحران کشانده است

سمت درست تاریخ، جایی است که ایران ایستاده است. سمت کسانی که تمامیت ارضی ایران را می‌خواهند. جنگ که تمام شود، روسیاهی فقط برای کسانی می‌ماند که پشت کشورشان نایستادند