در آخرین تحلیل روزانه پویان مظفری، نگاهی چندلایه به تحولات سیاسی منطقه، نوسانات بازار ارز، و رفتار سرمایه‌گذاران حقیقی در بورس ایران ارائه شد؛ تحلیلی که از تأثیر استراتژی‌های آمریکا در خاورمیانه تا رفتار صندوق‌های طلا و سهام پالایشی را در بر می‌گیرد و چشم‌اندازی از فرصت‌ها و مقاومت‌های پیش‌روی بازار ترسیم می‌کند.

در میانه تحولات ژئوپلیتیکی و بازآرایی قدرت‌های اقتصادی، طلا به نقطه تمرکز رقابت جهانی تبدیل شده است. در حالی که کشورهای شرقی مانند چین و روسیه با انباشت بی‌سابقه طلا به‌دنبال ساختن نظم مالی مستقل از دلار هستند، ایالات متحده نیز با خریدهای گسترده و سیاست‌های بازدارنده، تلاش دارد موقعیت خود را در معماری مالی جهانی حفظ کند. این رقابت، طلا را از یک دارایی امن به ابزاری راهبردی برای بازتعریف قدرت اقتصادی کشورها تبدیل کرده است.

در شرایطی که انس جهانی طلا وارد فاز اصلاحی شده و دلار داخلی در محدوده‌ای ثابت نوسان می‌کند، تحلیل سناریوهای محتمل از جمله تشدید تنش‌های ژئوپلیتیکی، تداوم جنگ اوکراین و ضعف داده‌های اقتصادی آمریکا، می‌تواند مسیر آینده بازار طلا را ترسیم کند؛ سرمایه‌گذاران باید با تنوع‌سازی و استراتژی پله‌ای، خود را برای هر سناریویی آماده کنند.

در حالی که بسیاری از فعالان بازار با دیده تردید به روند صعودی بورس نگاه می‌کردند، ورود قدرتمند پول حقیقی به نمادهای پرتراکنش و صندوق‌های سهامی، شاخص‌ها را برخلاف انتظارات بالا کشید؛ اکنون بازار بدون تکیه بر اخبار مثبت و تحلیل‌های بنیادی، با موج نقدینگی حرکت می‌کند و تنها همراهی با ترند و مدیریت ریسک می‌تواند مسیر سرمایه‌گذاری را ایمن نگه دارد.

در حالی که بازار ارز با کاهش نسبی نرخ دلار و افت قیمت طلا و سکه مواجه شده، ورود بازارساز، حراج‌های شمش و سکه، و تعطیلی تقاضای یوان در چین، فضای مدیریت‌شده‌ای را رقم زده‌اند؛ اما در پس این آرامش، ریسک‌های سیاسی، پیچیدگی‌های پرداخت نفتی با چین، و رفتار محتاط سرمایه‌گذاران، چشم‌انداز بازار را همچنان در هاله‌ای از نااطمینانی نگه داشته‌اند.

در حالی که ایران با موجی تازه از تحریم‌های بین‌المللی، بحران انرژی در آستانه زمستان، و تنش‌های ژئوپلیتیکی در خاورمیانه مواجه است، بازار سرمایه و سیاست‌های ارزی کشور نیز با ابهام، شکاف تصمیم‌گیری و بی‌اعتمادی عمومی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ مجموعه‌ای از ریسک‌های درهم‌تنیده که آینده اقتصاد را در هاله‌ای از نااطمینانی فرو برده‌اند.

بازار سرمایه ایران بار دیگر نشان داد که در شرایط فعلی، نقدینگی ورودی مهم‌ترین محرک روندهاست؛ جریانی که با عبور از مقاومت‌های فنی و بی‌اثر کردن اخبار منفی، شاخص کل را رشد داده است.

با معرفی سیدعلی مدنی‌زاده به عنوان وزیر اقتصاد دولت چهاردهم، بسیاری امیدوار بودند نسیمی از جسارت علمی و اصلاحات ساختاری وارد سیاست‌گذاری اقتصادی کشور شود. اما آنچه در عمل رخ داد، فاصله‌ای عمیق میان تئوری‌های آکادمیک و واقعیت‌های محافظه‌کارانه بود؛ فاصله‌ای که نه‌تنها اصلاحات را به تعویق انداخت، بلکه اعتماد عمومی را نیز تضعیف کرد.

مظفری تأکید کرد که بازار در شرایطی پرریسک و غیرقابل پیش‌بینی قرار دارد. در این میان، برخی صنایع بورسی مانند سیمانی‌ها و شرکت‌های بزرگ با نقدشوندگی بالا، همچنان گزینه‌های قابل بررسی برای سرمایه‌گذاری هستند.