پایگاه خبری سرمایه فردا

دو سناریو برای آینده سیاست ایران قابل پیش‌بینی است از یک سو ائتلاف های جدید شکل می‌گیرد و از سوی دیگر تندروها هم نباید حذف شوند.

اصلاح‌طلبان با فاصله گرفتن از جامعه و سکوت در بحران‌های ملی، هم سرمایه اجتماعی خود را از دست می‌دهند، هم اثرگذاری سیاسی‌شان را

تحلیل رئالیستی متون استراتژیک غربی، تصویری تیره و تار از چشم‌انداز دولت در ایران ترسیم می‌کند. این متون ادعا می‌کنند که تا زمانی که نظام سیاسی ایران به جای «دولت-ملت» در چارچوب «دولت آرمانی-انقلابی» تعریف شود و دشمنی‌های بنیادین (الهیاتی) را بر منافع ملی و مذاکره منطقی ترجیح دهد، نمی‌تواند به یک «دولت پایدار و عقلایی» تبدیل شود. همچنین، تا زمانی که ساختار حقوقی کشور دچار دوپارگی نهادی و تعلیق قوانین به نفع نهادهای فرادولتی باشد، حاکمیت واقعی و یکپارچه شکل نخواهد گرفت.

تحلیلی از سازوکارهای نهادی جمهوری اسلامی و تجربه تاریخی عبور از بحران‌های جانشین رهبری آینده ایران را ترسیم می‌کند.

یدالله کریمی‌پور در تحلیلی تازه، دو رویداد مهم را به هم پیوند می‌زند: چرخش دانشگاه‌های ایران به سوی «واقع‌گرایی نوستالژیک» و معمای ترامپ در برابر هفت عامل بازدارنده جنگ. حرف نهایی او اما ساده است: مشکل ایران نه فناوری هسته‌ای، نه موشک، که تعریف نشدن جایگاهش در قرن بیست و یکم است.

سیاست پنهان آمریکا دستیابی به منافع خودش است، هرچند در کشورهای مختلف این کشور به شکل‌های مختلف در تغییر دولتها نقش داشته است.

پارادوکسی بنیادین منتقدان ایران بسیار عجیب است از یک سو برخی از آنها مانند زیبا کلام در دنیای مدرنیته سنت‌گرایی را نقد می کند.

سخنان اخیر رئیس‌جمهور درباره واگذاری تدریجی اختیارات به استان‌ها، در ظاهر با ادبیات اصلاح ساختار اداری و افزایش کارآمدی همخوانی دارد. اما در شرایطی که دولت چهاردهم با بن‌بست‌های اقتصادی و مدیریتی دست‌وپنجه نرم می‌کند، این طرح بیش از آنکه یک پروژه اصلاحی باشد، به نظر می‌رسد تلاشی برای تقسیم بار ناکامی‌ها میان دولت مرکزی و مدیران استانی باشد.

نشست تهران ادامه مسیری است که از توافق پکن آغاز شد؛ مسیری که روابط ایران و عربستان را پس از سال‌ها قطع ارتباط وارد مرحله بازسازی کرد، اما همچنان در سطحی دیپلماتیک و کنترل‌شده باقی مانده و از ورود به همکاری‌های اقتصادی و ساختاری فاصله دارد.