پایگاه خبری سرمایه فردا

تشدید ریسک‌های خلیج فارس، ضرورت توسعه کریدور شمال–جنوب را بیش از گذشته برای تجارت و ترانزیت ایران آشکار کرده است.

شبکه تجارت در سایه ایران، در دوران تحریم و جنگ، نقش بسیار مهمی در تأمین نیازهای کشور ایفا کرده است. با این حال، وابستگی شدید به یک کشور خاص (امارات) و آسیب‌پذیری در برابر تغییرات سیاسی و بانکی، نیاز به تغییر رویکرد را اجتناب‌ناپذیر کرده است.

ایران با وجود اینکه در سال‌های اخیر با اوج تحریم و چالش‌های اقتصادی مواجه بود اما سبد واردات و صادرات خود را به چند کشور از جمله امارات و چین محدود کرد.

ترکیه با توسعه کریدورهای زمینی توانست جایگاه خود را به‌عنوان هاب جدید لجستیک منطقه تقویت کند

ترکیب سه عامل (گسست تجاری با دبی، انقباض صادرات و فروپاشی صنعت )، چهار پیامد حتمی برای اقتصاد ایران به همراه خواهد داشت.

بازارهای مالی امروز فقط روی آینده ایران یا حتی وقوع یک جنگ دیگر متمرکز نیستند. آنها روی یک سؤال بسیار بزرگ‌تر شرط‌بندی می‌کنند: آیا جهان وارد عصر جدیدی از تقسیم‌بندی بلوک‌های انرژی، امنیت و تجارت شده است؟

ایران با تکیه بر ۱۵ همسایه، روابط فرهنگی-اجتماعی گسست‌ناپذیر، فعال‌سازی کریدورهای ریلی برای صادرات فرآورده‌های نفتی، و حفظ اقتدار دریایی، یک شبکه حمل‌ونقل چهاربعدی ساخته است که آمریکا توان بستن تمام اضلاع آن را ندارد. این همان «شکست محاصره» است.

موافقتنامه تجارت آزاد ایران با اوراسیا قرار است به طور جدی پیگیری شود، بر اساس آن، تعرفه ۷۵۰۰ قلم کالا حذف یا کاهش پیدا می‌کند.

توافق تجارت آزاد ایران با اتحادیه اقتصادی اوراسیا، فراتر از حذف تعرفه‌ها، تلاشی استراتژیک برای بازتعریف جایگاه ایران در اقتصاد منطقه‌ای و کاهش وابستگی به کانال‌های تحریمی غرب. این توافق می‌تواند نقطه آغاز یک معماری جدید در سیاست تجاری کشور باشد.