پایگاه خبری سرمایه فردا

هوشنگ کاووسی به فیلمسازها می‌گفت سینما را بیشتر از همه شما دوست دارم؛ این جمله، وصیت‌نامه اخلاقی مردی بود که استقلال قلمش را به هیچ دوستی و هیچ مصلحتی نفروخت.

پسرکی که از تهران راهی آلمان شد، در شهری مثل کلن با ریتم دیگری از زندگی آشنا شد حالا او سرنوشت بدلکاری ایران را می‌نویسد.

آثار او، ترکیبی از طنز ابزورد، ملودرام روان‌شناختی و کمدی سیاه است که مرز بین واقعیت و خیال را به بازی می‌گیرد.

قصه زوجی که میان تصمیمات خانواده و برنامه‌های زندگی گرفتار شده‌اند؛ فیلمی که پیام اجتماعی دارد اما کامل روایت نمی‌شود.

جلال مقدم؛ هنرمندی که قصه آدم‌ها را گفت و خودش در حاشیه قصه‌ها گم شد روایت خاص خودش را از سینمای ایران دارد.

در هفته‌های اخیر بیش از گذشته شاهد کاهش تعداد تماشاگران، در سینما هستیم واقعیتی فراتر از نوسانات فصلی و نشانه‌ای از رکود ساختاری بازار اکران است.

ادگار رایت با اقتباس تازه‌اش از رمان استیون کینگ، جهانی را تصویر می‌کند که در آن رسانه با بسته‌بندی خشونت، واقعیت را بازآفرینی می‌کند؛ فیلمی پرتحرک و پرزرق‌وبرق که در دل تعقیب‌وگریزهای نفس‌گیر، پرسشی بنیادین را پیش می‌کشد: انسان در عصر نمایش چه جایگاهی دارد؟

آمارهای رسمی از فروش ۱۵۰۰ میلیاردی سینمای ایران در سال ۱۴۰۴ خبر می‌دهند، اما پشت این اعدادِ پرزرق‌وبرق، واقعیتی تلخ پنهان است: ریزش ۷ میلیون مخاطب، افت کیفیت، فشار معیشتی و هشدار جدی سینماداران درباره خطر تعطیلی سالن‌ها. سینمای ایران در ظاهر رونق دارد، اما در باطن به نقطه‌ای رسیده که بسیاری آن را شبیه روزهای تاریک دوران کرونا می‌دانند.

آنچه در قاب فیلم یا سریال می‌بینیم تنها بازیگر و دیالوگ نیست؛ طراحی صحنه همان عنصر ناپیدا و کمتر شناخته‌شده‌ای است که روایت را جان می‌بخشد، فضا را می‌سازد و احساس مخاطب را هدایت می‌کند. گفت‌وگو با آیدین ظریف، طراح باسابقه صحنه و لباس، نشان می‌دهد چگونه جزئیات کوچک و انتخاب‌های دقیق می‌توانند جهان داستان را ملموس و باورپذیر کنند.