پایگاه خبری سرمایه فردا

صد کتاب، ده‌ها شغل، چند بار زندان و یک عمر عاشقی؛ ابراهیمی ثابت کرد که پرکارترین آدم‌ها می‌توانند عمیق‌ترین احساسات را هم داشته باشند.

یک حقیقت کوچک و تلخ وجود دارد که اهل قلم بهتر از هر کسی آن را می‌دانند؛ نمایشگاه کتاب هرگز فقط درباره کتاب نبوده است. درعین حال اردیبهشت امسال کتاب دارد، اما آن بوی کاغذ را ندارد.

مسیر نویسندگی مجید قیصری نه از کتابخانه‌ها و کلاس‌های درس، بلکه از خیابان‌های انقلاب و تجربه‌های تلخ کودکی آغاز شد. او نویسنده‌ای است که جنگ، اسطوره و تاریخ را به زبان جهانی روایت می‌کند و در عین حال خود را «کارگر کلمات» می‌داند؛ کسی که هر روز با نوشتن، جهان انسانی را دوباره می‌سازد.

دسترسی آسان به فایل‌های رایگان کتاب در تلگرام و اینستاگرام، برای بسیاری از کاربران تجربه‌ای شیرین است؛ اما برای ناشران و مولفان، به معنای تهدید جدی درآمد، کیفیت تولید و حتی آینده فرهنگ مطالعه در ایران است.

سی‌وسه سال از برگزاری هفته کتاب می‌گذرد، اما هنوز بسیاری از دانشجویان و مردم حتی نمی‌دانند چنین رویدادی وجود دارد. خیابان انقلاب، که زمانی قلب تپنده کتاب‌خوانی بود، امروز بیشتر به راسته‌ای خاموش شبیه است؛ جایی که گرانی، بی‌اطلاعی و هجوم فضای مجازی، کتاب را از دسترس نسل جوان دور کرده است.

در هجدهم آبان، نه فقط سالروز درگذشت یک هنرمند، بلکه یادآور خاموشی ذهنی است که مرز میان زبان، تصویر، خاطره و معنا را درنوردید. مهدی سحابی، مترجم، نقاش، نویسنده و روزنامه‌نگاری بود که هرگز در یک قالب نماند و هر اثرش، دعوتی بود به بازاندیشی در زمان و زیستن.

ورود بلاگرها و اینفلوئنسرها به عرصه معرفی کتاب، مرجعیت سنتی ادبیات را با چالش‌های تازه‌ای روبه‌رو کرده است. حالا نه منتقدان حرفه‌ای، بلکه پست‌های وایرال و سلیقه‌های لحظه‌ای تعیین می‌کنند که کدام کتاب خواندنی است و کدام نویسنده «ارزش» دارد. این تغییر، هم فرصت‌هایی برای ترویج کتابخوانی ایجاد کرده و هم تهدیدی برای عمق و کیفیت ادبیات شده است.

از یک بوسه پنهانی در راه‌پله تا دیداری تلخ در اتاق بیمارستان، عباس امامی داستانی را روایت می‌کند که در آن عشق، سکوت، و خاطره در هم تنیده‌اند. این نوشته، قصه‌ی دو نفر است که سال‌ها از هم دور بودند اما هیچ‌گاه از دل هم نرفتند؛ قصه‌ای که با یک جمله ساده آغاز شد: «می‌خوام یه چیزی بهت بگم» و با همان جمله، سال‌ها بعد، به اوج رسید.

با درگذشت ناصر تقوایی، سینمای ایران یکی از صبورترین و مؤلف‌ترین صداهای خود را از دست داد؛ فیلم‌سازی که میان ادبیات و تصویر، پلی انسانی و شاعرانه ساخت. او نه‌تنها قصه‌گو بود، بلکه معلمی بود که با سکوتش نیز درس می‌داد. حالا که دیگر نیست، قاب‌هایش هنوز حرف می‌زنند.