پایگاه خبری سرمایه فردا

آموزش و پرورش برای جبران کمبود معلم بازنشستگان و نیروهای کم‌تجربه را دوباره وارد مدارس کرده است درحالی که بسیاری از معلمان نهضت سوادآموزی هنوز تعیین تکلیف نشده‌اند.

اختلال آموزش حضوری و ضعف آموزش مجازی بحث تکرار سال تحصیلی یا اصلاح نظام آموزشی را به چالش جدی تبدیل کرده است.

دانش‌آموزان در تعطیلی‌های پی‌درپی، مهارت‌های اجتماعی را از دست می‌دهند و ارتباط واقعی با همسالان را تجربه نمی‌کنند.

والدین می‌گویند مدارس برای خدماتی که ارائه نشده، شهریه کامل دریافت کرده‌اند‌؛ مدیران مدارس اما تأکید می‌کنند هزینه‌های جاری مانند حقوق معلمان و اجاره ساختمان باعث شده نتوانند شهریه‌ها را کاهش دهند.

با افزایش سهم سوابق تحصیلی به ۶۰ درصد، نمره انضباط از یک عدد نمادین به عاملی تاثیرگذار در آینده تحصیلی و شغلی دانش‌آموزان تبدیل شده است.

پنج سال پس از تولد شبکه شاد، تعطیلی‌های مکرر مدارس بار دیگر ضعف‌های این پلتفرم را آشکار کرده است. خانواده‌ها از هزینه‌های سنگین و کیفیت پایین آموزش مجازی گلایه دارند، معلمان از اختلال‌های مداوم کلافه‌اند و کارشناسان از افت شدید تحصیلی و آسیب‌های روانی دانش‌آموزان سخن می‌گویند؛ وضعیتی که نشان می‌دهد شاد هنوز فاصله زیادی با استانداردهای آموزش آنلاین دارد.

با تصویب ماده ۱۱ طرح «تقویت نظام آموزش و پرورش» در مجلس، سن ورود به آموزش رسمی از ۶ به ۵ سال کاهش یافت و پیش‌دبستانی به‌صورت اجباری درآمد. طرحی که ابتدا با مخالفت آموزش و پرورش روبه‌رو بود، اما حالا این وزارتخانه نیز از مزایای آن سخن می‌گوید. آیا این تغییر ساختار، گامی رو به جلو در مسیر مهارت‌محوری است ی

خستگی، اضطراب، دردهای عصبی و جمله‌های تکراری مثل «دیگر نمی‌خواهم به مدرسه بروم» نشانه‌هایی هستند که نباید نادیده گرفته شوند. تنفر از مدرسه، پدیده‌ای رو به گسترش در میان دانش‌آموزان است که اگر به‌موقع شناسایی و درمان نشود، می‌تواند آینده تحصیلی و روانی کودکان را به خطر بیندازد.

در حالی‌که آموزش باید مسیر ارتقای مهارت و شایستگی باشد، رشد بی‌ضابطه مؤسسات آموزشی غیرمعتبر در ایران، آموزش را به کالایی تبلیغاتی بدل کرده است. این مؤسسات با وعده‌های مهاجرت، استخدام بین‌المللی و مدارک جهانی، نه‌تنها سرمایه مالی متقاضیان را می‌بلعند، بلکه بنیان‌های علمی، اخلاقی و اعتماد عمومی را نیز فرسایش می‌دهند. آنچه فروخته می‌شود، نه دانش است و نه مهارت، بلکه توهمی از اعتبار است که در اولین مواجهه با واقعیت فرو می‌ریزد.