پایگاه خبری سرمایه فردا

مدیر فیلم‌برداری آثار ماندگاری چون «من ترانه ۱۵ سال دارم» و «دوئل» باور دارد فیلم خوب پیش از هر چیز به یک قصه محکم نیاز دارد؛ قصه‌ای که این روزها کمتر دیده می‌شود

‌تماشاخانه خصوصی برای بقا به فروش نیاز دارد. فروش به تماشاگر نیاز دارد. تماشاگر- به‌خصوص آن تماشاگر تازه‌وارد - دنبال چیزی است که بخندد...

هوشنگ کاووسی به فیلمسازها می‌گفت سینما را بیشتر از همه شما دوست دارم؛ این جمله، وصیت‌نامه اخلاقی مردی بود که استقلال قلمش را به هیچ دوستی و هیچ مصلحتی نفروخت.

پسرکی که از تهران راهی آلمان شد، در شهری مثل کلن با ریتم دیگری از زندگی آشنا شد حالا او سرنوشت بدلکاری ایران را می‌نویسد.

آثار او، ترکیبی از طنز ابزورد، ملودرام روان‌شناختی و کمدی سیاه است که مرز بین واقعیت و خیال را به بازی می‌گیرد.

سینما پر از آدم‌هایی‌ست که عمرشان را گذاشته‌اند، اما در ساختار رسمی به رسمیت شناخته نشده‌اند. برای آگاهی از وضعیت کنونی سینما مطلب را از دست ندهید.

آمارهای رسمی از فروش ۱۵۰۰ میلیاردی سینمای ایران در سال ۱۴۰۴ خبر می‌دهند، اما پشت این اعدادِ پرزرق‌وبرق، واقعیتی تلخ پنهان است: ریزش ۷ میلیون مخاطب، افت کیفیت، فشار معیشتی و هشدار جدی سینماداران درباره خطر تعطیلی سالن‌ها. سینمای ایران در ظاهر رونق دارد، اما در باطن به نقطه‌ای رسیده که بسیاری آن را شبیه روزهای تاریک دوران کرونا می‌دانند.

مینی‌سریال «هیولا در من» که نوامبر امسال توسط نتفلیکس منتشر شد، تنها در کمتر از چهار روز توانست به صدر جدول تماشای ۶۸ کشور برسد و بیش از ۹۳ میلیون ساعت بازدید در هفته نخست ثبت کند. این اثر، بدون تکیه بر اکشن یا ستاره‌های جوان، با اتکا به دو بازیگر باتجربه و فضایی گوتیک، به یکی از پدیده‌های تاریخی تلویزیون بدل شد؛ اثری که نشان می‌دهد هنوز می‌توان با روایت روان‌شناختی و شخصیت‌پردازی عمیق، مخاطب جهانی را مسحور کرد.

آنچه در قاب فیلم یا سریال می‌بینیم تنها بازیگر و دیالوگ نیست؛ طراحی صحنه همان عنصر ناپیدا و کمتر شناخته‌شده‌ای است که روایت را جان می‌بخشد، فضا را می‌سازد و احساس مخاطب را هدایت می‌کند. گفت‌وگو با آیدین ظریف، طراح باسابقه صحنه و لباس، نشان می‌دهد چگونه جزئیات کوچک و انتخاب‌های دقیق می‌توانند جهان داستان را ملموس و باورپذیر کنند.