پایگاه خبری سرمایه فردا

صنعت دارویی ایران در ۱۱ ماهه منتهی به اسفند ۱۴۰۳، یکی از درخشان‌ترین دوره‌های رشد خود را تجربه کرده است. بررسی عملکرد بیش از ۳۵ شرکت بزرگ این صنعت نشان می‌دهد مجموع درآمدها با رشد حدود ۶۸ درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل، به بیش از ۲۰۷ هزار میلیارد تومان رسیده است.

افزایش قیمت داروهای مهم مانند انسولین، فشار اقتصادی سنگینی بر بیماران ایجاد کرده و ادامه درمان را دشوارتر کرده است.

افزایش نرخ ارز نه‌تنها هزینه تولید و واردات دارو را بالا برده، بلکه فرصت تازه‌ای برای شبکه‌های غیررسمی و بازار سیاه فراهم کرده است؛ وضعیتی که سلامت عمومی را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد.

در بازار گیاهان دارویی، شکرتیغال بیش از هر محصول دیگری نگاه‌ها را به خود جلب کرده است؛ گیاهی کمیاب که به دلیل فرآیند تولید خاص و عرضه محدود، به «سلطان عطاری‌ها» شهرت یافته و قیمت‌های چند صد هزار تومانی آن پرسش‌های جدی درباره ارزش واقعی خرید برای مصرف‌کنندگان ایجاد کرده است.

«ما هر آنچه تولید می‌کنیم، به فروش می‌رسد»؛ این جمله از مدیرعامل پارس دارو نه‌تنها خلاصه‌ای از عملکرد موفق شرکت در سال‌های اخیر است، بلکه نشانه‌ای از بلوغ صنعتی، تحول زیرساختی و آمادگی برای نقش‌آفرینی گسترده‌تر در نظام سلامت کشور تا سال ۱۴۰۶ است.

شرکت تولید دارو، از زیرمجموعه‌های گروه دارویی برکت تحت مدیریت حسن جلیلی، با توقف کامل فعالیت‌های تولیدی از سال ۱۳۸۸ تاکنون، صرفاً از طریق اجاره کارخانه و ماشین‌آلات درآمدزایی می‌کند. با وجود غیرفعال بودن، این شرکت همچنان با ساختار هیئت‌مدیره پنج‌نفره و هزینه‌های جاری، به‌عنوان یک واحد رسمی در گروه برکت باقی مانده است.

شرکت تولید ژلاتین کپسول ایران، از زیرمجموعه‌های تیپیکو، با کاهش ۱۶ درصدی تولید در پنج‌ماهه نخست سال و انتصاب‌های غیرتخصصی در سطح هیئت‌مدیره و مدیریت اجرایی، در موقعیتی پرچالش قرار گرفته است. این تحولات، زیر نظر محمد نادری علیزاده، مدیرعامل تیپیکو، نشانه‌هایی از ضعف در سیاست‌گذاری منابع انسانی و افت بهره‌وری عملیاتی را آشکار کرده‌اند.

شرکت آنتی‌بیوتیک‌سازی ایران، از زیرمجموعه‌های تیپیکو تحت مدیریت محمد نادری علیزاده، در حالی به تولید دارو و محصولات آرایشی-بهداشتی مشغول است که ترکیب هیئت‌مدیره آن فاقد تخصص‌های مرتبط با پزشکی و داروسازی است. این خلأ تخصصی در ساختار راهبری، پرسش‌هایی جدی درباره کیفیت تصمیم‌گیری و سلامت راهبردی شرکت مطرح کرده است.

در کوچه‌های فرعی شهر، پشت شیشه‌های بخارگرفته و قفسه‌های پر از گیاهان خشک، عطاری‌هایی هستند که دیگر فقط داروهای سنتی نمی‌فروشند. آن‌ها به ایستگاه‌هایی برای معامله قرص‌هایی تبدیل شده‌اند که وعده لاغری سریع یا آرامش فوری می‌دهند—اما در دلشان، ترکیباتی نهفته است که گاه به اعتیاد ختم می‌شود. این گزارش، سفری است به درون عطاری‌هایی که مرز میان درمان و خطر را گم کرده‌اند.