پایگاه خبری سرمایه فردا

تحلیل رئالیستی متون استراتژیک غربی، تصویری تیره و تار از چشم‌انداز دولت در ایران ترسیم می‌کند. این متون ادعا می‌کنند که تا زمانی که نظام سیاسی ایران به جای «دولت-ملت» در چارچوب «دولت آرمانی-انقلابی» تعریف شود و دشمنی‌های بنیادین (الهیاتی) را بر منافع ملی و مذاکره منطقی ترجیح دهد، نمی‌تواند به یک «دولت پایدار و عقلایی» تبدیل شود. همچنین، تا زمانی که ساختار حقوقی کشور دچار دوپارگی نهادی و تعلیق قوانین به نفع نهادهای فرادولتی باشد، حاکمیت واقعی و یکپارچه شکل نخواهد گرفت.

تحلیلی از سازوکارهای نهادی جمهوری اسلامی و تجربه تاریخی عبور از بحران‌های جانشین رهبری آینده ایران را ترسیم می‌کند.

یدالله کریمی‌پور در تحلیلی تازه، دو رویداد مهم را به هم پیوند می‌زند: چرخش دانشگاه‌های ایران به سوی «واقع‌گرایی نوستالژیک» و معمای ترامپ در برابر هفت عامل بازدارنده جنگ. حرف نهایی او اما ساده است: مشکل ایران نه فناوری هسته‌ای، نه موشک، که تعریف نشدن جایگاهش در قرن بیست و یکم است.

تحول سیاسی همزمان با افت صادرات به آمریکا و تشدید رقابت ژئو‌اقتصادی، پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده تجارت اروپا مطرح می‌کند. جزئیات را بخوانید؛

سخنان اخیر رئیس‌جمهور درباره واگذاری تدریجی اختیارات به استان‌ها، در ظاهر با ادبیات اصلاح ساختار اداری و افزایش کارآمدی همخوانی دارد. اما در شرایطی که دولت چهاردهم با بن‌بست‌های اقتصادی و مدیریتی دست‌وپنجه نرم می‌کند، این طرح بیش از آنکه یک پروژه اصلاحی باشد، به نظر می‌رسد تلاشی برای تقسیم بار ناکامی‌ها میان دولت مرکزی و مدیران استانی باشد.

نشست تهران ادامه مسیری است که از توافق پکن آغاز شد؛ مسیری که روابط ایران و عربستان را پس از سال‌ها قطع ارتباط وارد مرحله بازسازی کرد، اما همچنان در سطحی دیپلماتیک و کنترل‌شده باقی مانده و از ورود به همکاری‌های اقتصادی و ساختاری فاصله دارد.

بیانیه تازه شورای همکاری خلیج فارس بار دیگر ادعاهای تکراری درباره جزایر ایرانی را تکرار کرد، در حالی که سخنان دبیرکل این شورا در مجمع دوحه از ضرورت ثبات و همکاری با تهران حکایت داشت. این دوگانگی نشان می‌دهد که سیاست منطقه‌ای شورا میان فشار و تعامل، بازدارندگی و گفت‌وگو در نوسان است.

دیدار یک‌روزه وزیر خارجه ترکیه از تهران تنها یک رویداد تشریفاتی نبود؛ این سفر بازتابی از روابط پیچیده و چندلایه ایران و ترکیه است که همزمان درگیر همکاری‌های اقتصادی، رقابت‌های ژئوپلیتیک و ضرورت‌های امنیتی‌اند. حضور هاکان فیدان، چهره امنیتی و دیپلماتیک ترکیه، نشان می‌دهد آنکارا به دنبال بازتعریف جایگاه خود در معادلات منطقه‌ای است و تهران نیز این فرصت را برای بازسازی مناسبات دوجانبه مغتنم می‌داند.

در هفته‌های اخیر، سیاست خارجی ایران تصویری چندلایه و گاه متناقض از خود نشان داده است؛ نامه رئیس‌جمهوری به ولیعهد سعودی، پیام صریح دبیر شورای عالی امنیت ملی درباره مذاکره، سفر عباس عراقچی به اروپا و در نهایت سخنان رهبر انقلاب، همگی در کنار هم ترکیبی از پیام‌های ناهم‌آهنگ را ساخته‌اند که در نگاه بیرونی به‌عنوان نبود یک خط‌مشی واحد تعبیر می‌شود.