پایگاه خبری سرمایه فردا

در برهه تاریخی هستیم که هم ریسک‌های سیستماتیک در بالاترین سطح خود قرار دارند (از جنگ که بالاتر نداریم) و هم شرایط بنیادی بازار سرمایه در بهترین دوران تاریخ خود است. کنش و برآیند این دو نیروی متضاد باعث شده که بازار علیرغم جنگ، رشد کند.

اقتصاد ایران در یک شرایط حساس قرار دارد. کسری بودجه مزمن، ناتوانی در صادرات نفت به دلیل محاصره، و ناتوانی در تأمین ۶۰ درصد بودجه از محل مالیات، دست به دست هم داده‌اند تا فشار بر نرخ ارز افزایش یابد.

طلا دیگر آن رشد شارپی سابق را ندارد. دلار هنوز راه تا نرخ واقعی خود را دارد، اما چشم‌انداز ۲۰۰ هزار تومانی فعلاً وجود ندارد.

شاخص املت شاید خنده‌دار به نظر برسد، اما پشت آن یک واقعیت تلخ نهفته است: ارزش پول ملی چنان سقوط کرده که یک صبحانه ساده برای یک خانواده متوسط به یک رویا تبدیل شده است.

استعفای فرزین و انتصاب عبدالناصر همتی به ریاست بانک مرکزی، بازار ارز و طلا را با واکنش‌های منفی همراه کرد. دلار از محدوده ۱۴۱ هزار تومان به ۱۳۷ هزار تومان عقب‌نشینی کرد و طلا با افتی سنگین حدود ۹ درصدی مواجه شد. در همین حال، بورس نیز در فضایی پرهیجان میان صف‌های خرید و فروش، به دنبال مسیر تازه‌ای است.

افزایش نرخ دلار به بالای ۱۲۵ هزار تومان، نه یک جهش ناگهانی بلکه نتیجه هم‌افزایی کسری بودجه، ضعف ابزارهای بانک مرکزی و فشارهای سیاسی و فصلی است؛ وضعیتی که شکاف میان نرخ رسمی و آزاد را عمیق‌تر کرده و اعتماد عمومی به سیاست‌های ارزی را بیش از پیش فرسوده است.

بازار ارز پیش از آن‌که تحلیلگران به جمع‌بندی برسند، مسیر خود را انتخاب کرده است. در آستانه شب عید، ترکیب کاهش عرضه ارز، اصلاحات بانکی، و موج‌های فزاینده تقاضا، چشم‌انداز نرخ دلار را به محدوده‌ای تازه سوق داده است؛ محدوده‌ای که نه حاصل هیجان، بلکه نتیجه مستقیم نقدینگی، سیاست پولی و رفتار جمعی است.

در شرایطی که برخی فعالان بازار ارز از جهش‌های نجومی دلار سخن می‌گویند، داده‌های واقعی نشان می‌دهند که نرخ ارز در حال نزدیک شدن به سطح حمایتی ۱۰۷ هزار تومان است و دلار زیر ۱۰۰ هزار تومان دیگر به‌عنوان یک سناریوی اقتصادی قابل تصور نیست. هم‌زمان، بازار طلا نیز با اصلاحی از جنس زمان، نه قیمت، فرصت‌هایی تازه برای سرمایه‌گذاری بلندمدت فراهم کرده است. این گزارش، نگاهی تحلیلی دارد به چشم‌انداز نوسانات ارز و طلا در ماه‌های پیش‌رو.

با رسیدن اختلاف نرخ دلار آزاد و نیمایی به ۶۰ درصد، تجارت خارجی ایران وارد مرحله‌ای پرریسک و غیرشفاف شده است. در حالی که بانک مرکزی بر تثبیت نرخ نیمایی تأکید دارد، فعالان اقتصادی هشدار می‌دهند که این شکاف نه‌تنها موجب رشد معاملات صوری و سودجویی می‌شود، بلکه دیر یا زود بازار واقعی مسیر خود را تحمیل خواهد کرد.