پایگاه خبری سرمایه فردا

جنگ‌های جدید با ورود فناوری و هوش مصنوعی تغییر کرده‌اند و عملیات جنگی بیشتر از راه دور و با سامانه‌های دیجیتال هدایت می‌شوند.

در میانه جنگ ایران و آمریکا، ترامپ از سر استیصال تهدید به «بازگرداندن به عصر حجر»‌‌ کرد؛ ‌‌آیا آمریکا پیش‌تر نیز چنین تهدیدهایی را مطرح کرده است؟

دونالد ترامپ در مصاحبه‌ای متناقض با شبکه CBS، از پایان مأموریت خود برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای سخن گفت، اما در عین حال بر ادامه حضور نیروهای آمریکایی در منطقه تأکید کرد. او با صراحت از کشورهای عربی خواست هزینه جنگ را بپردازند و اعلام کرد که فعلاً قصد خروج نیروهای آمریکایی را ندارد.

ترامپ در جنگ از کلی‌گویی پرهیز کرده و مستقیماً روی Energy Infrastructure دست گذاشته است. این نشان‌دهنده یک «لیست سیاه» نهایی شده است. ذکر دقیق این اهداف، پیامی روشن به سیستم امنیتی ایران است: «ما دقیقا می‌دانیم کجا را بزنیم که فلج‌کننده باشد». این یک تهدید عریان در لباس صلح است

اظهارات اخیر ترامپ را می‌توان ترکیبی از فشار روانی، تلاش برای مدیریت بازار نفت، واکنش به چالش‌های میدانی و استفاده سیاسی از بحران دانست. این سخنان، هرچند جنجالی، اما بخشی از واقعیت بزرگ‌تری را آشکار می‌کند.

بر اساس آمار سنتکام، تهاجم ۳۲ روزه آمریکا به ایران، پرهزینه‌ترین جنگ یک‌ماهه تاریخ این کشور بوده است. حمله به بیش از ۱۱ هزار هدف،  هزینه‌ها از مرز ۳۶ میلیارد دلار عبور کرده است. اما با وجود این هزینه‌های سرسام‌آور، آمریکا به هیچ یک از اهداف خود دست نیافته است. تنگه هرمز همچنان به دست ایران بسته است و ایران نه تنها تسلیم نشده، که حملات متقابل را تشدید کرده است.

نیویورک تایمز در گزارشی که پرده از واقعیت میدانی برداشته، اعلام کرده است که برخلاف ادعای مکرر و پشت سر هم ارتش آمریکا و شخص دونالد ترامپ، قدرت حمله ایران کاهش نیافته و توانایی انجام حملات مؤثر همچنان باقی است.

بنیامین نتانیاهو، مدعی شد راه‌حل‌های نظامی برای بازگشایی تنگه هرمز وجود دارد، در حالی که بیش از یک ماه جنگ و ۲۶ میلیارد دلار هزینه در 32 روز جنگ، نتوانسته حتی یک کشتی را بدون هماهنگی با ایران از این آبراه عبور دهد.

بستن تنگه هرمز عامل جهش بیش از ۵۰ درصدی قیمت نفت به ۱۱۳ دلار، از افزایش قیمت دیزل به بالاترین سطح ۱۸ ماهه تا تورم مواد غذایی با فاصله ۴ تا ۶ هفته، از فشار بر ارزهای بازارهای نوظهور تا سهمیه‌بندی انرژی برای اقتصادهای G7، و در نهایت افزایش نرخ بهره و آغاز رکود اقتصادی، همگی نشانه‌هایی از تکرار بحران نفتی ۱۹۷۳ هستند.