پایگاه خبری سرمایه فردا

اظهارات اخیر ترامپ درباره «تغییر رژیم» در ایران، بیش از آنکه نوید جنگی تازه باشد، بازگشت به همان الگوی آشنای اوست: فشار حداکثری، تهدید کنترل‌شده و مذاکره از موضع قدرت. در کنار این رویکرد، فروپاشی تدریجی کوبا و دگرگونی اقتصادی سوریه، تصویری از جهانی ارائه می‌دهد که در آن ساختارهای قدیمی در حال فروریختن‌اند و بازیگران منطقه‌ای ناچارند خود را با نظم جدیدی تطبیق دهند. پرسش اصلی این است: آیا تهران و واشینگتن می‌توانند به «معامله بزرگ» برسند یا مسیر تنش ادامه خواهد یافت؟

در حالی که نشانه‌های افزایش تنش میان ایران، آمریکا و اسرائیل هر روز پررنگ‌تر می‌شود، مجموعه‌ای از گزارش‌ها و تحرکات نظامی در منطقه حکایت از ورود بحران به مرحله‌ای حساس دارد؛ مرحله‌ای که در آن تهدید جنگ، پیام‌رسانی‌های دیپلماتیک و تلاش میانجی‌ها هم‌زمان در جریان است. از هشدارهای اسرائیل درباره واکنش مستقیم ایران تا جابه‌جایی بمب‌افکن‌های آمریکایی و نقش‌آفرینی ترکیه و قطر، همه چیز نشان می‌دهد که خاورمیانه در وضعیت «لبه بحران کنترل‌شده» قرار گرفته و هر اشتباه محاسباتی می‌تواند معادلات امنیتی منطقه را دگرگون کند.

احتمال جنگ ایران و آمریکا بعد از آغاز اعتراضات در ایران افزایش یافته اما این موضوع بستگی به برآورد واشنگتن از تبعات حمله به ایران بستگی دارد.

عبور از بحران داخلی با ورود به جنگ خارجی هرچند می‌تواند تا حدود چالش کوتاه مدت اعتراضات را حل کند، اما می‌تواند کشور را وارد چالش راهبردی کند.

بعد از آغاز اعتراضات موضعگیری ترامپ نشان از تغییر رویکرد واشنگتن برای ورود به تقابل نظامی با ایران دارد شاید دلیل این موضوع شکست سریع ونزوئلا بود که مقامات کاخ سفید را به این نتیجه رساند که می‌توانند همین نتیجه را در تهران بگیرد، اما واقعیت اینگونه نیست.

جنگ آمریکا با ایران بعد از اینکه نتوانستند با دخالت از طریق نیروهای موساد در اعتراضات به اهداف خود برسند افزایش یافته است و در موقعیت کنونی پیش‌بینی حملات هوایی و از سرگیری جنگ شهری بیشتر است.

از سرگیری نبردها و تبدیلش به جنگ، برای ملت های خاورمیانه. نقطه عطفی در باز تعریف استراتژی امنیتی- سیاسی خواهد بود.

سال ۲۰۲۵ برای بسیاری امیدی بود به آرامش پس از آشوب‌های ۲۰۲۴، اما واقعیت چیز دیگری رقم خورد. این سال با جنگ‌ها، رقابت‌های فناورانه، بحران‌های انسانی و تغییرات تاریخی در عرصه مذهبی و سیاسی همراه شد؛ رویدادهایی که نه‌تنها چهره جهان را دگرگون کردند، بلکه سایه‌شان بر سال ۲۰۲۶ نیز سنگینی خواهد کرد.

انتشار مستند نیم‌ساعته «هدف: تهران» توسط شبکه الجزیره انگلیسی، با نمایش گفت‌وگو با بازماندگان حملات اسرائیل و مصاحبه با وزیر امور خارجه ایران، در ظاهر به دفاع از قربانیان ایرانی پرداخته است. اما حذف‌های معنادار، برجسته‌سازی‌های خاص و استفاده از آمار بحث‌برانگیز، این اثر را به نمونه‌ای از پیچیدگی رسانه‌ای بدل کرده که بیش از آنکه تصویری از اقتدار ایران ارائه دهد، روایت کشوری آسیب‌پذیر و ترس‌خورده را بازتاب می‌کند.