بر اساس آرایش نظامی آمریکا، به نظر نمی‌رسد واشنگتن انتظار داشته باشد اسرائیل آغازگر باشد. محتمل‌تر آن است که در صورت حمله، تقسیم کار میان دو طرف صورت گیرد؛ چنان‌که استقرار جنگنده‌های اف-۲۲ آمریکا در پایگاه‌های منطقه‌ای نیز نشانه‌ای از همین هماهنگی تلقی می‌شود.

این آرایش آمریکایی، در برابر سپر غربی ایران، می‌تواند جرقه جنگی باشد که هزاران قربانی بگیرد. اگر ترامپ برای فشار سیاسی حمله کند، منطقه به آشوبی شبیه جنگ جهانی سوم فرو می‌رود.

گفت‌وگوهای فشرده تهران و واشنگتن با میانجی‌گری عمان به مرحله بررسی مؤلفه‌های توافق رسید، عراقچی از «پیشرفت خوب» سخن گفت.

یک جنگ بزرگ منطقه‌ای در آستانه وقوع قرار دارد؛ جنگی که اگر ایالات متحده آمریکا تهدید خود برای انجام حمله هوایی به ایران را عملی کند، ممکن است جهان را نیز به درون خود بکشاند. چنین درگیری‌ای می‌تواند آتش تنش را در کشورهای خاورمیانه شعله‌ور کند و منافع و حتی حضور آمریکا در منطقه را به خطر بیندازد.

اگر قرار است کشتی این کشور از طوفان عبور کند، باید جهتش به سمت مردم برگردد؛ باید مردم دوباره صاحب این مسیر شوند. بدون این چرخش، هیچ حمله‌ای، هیچ تغییر بیرونی، هیچ شعار بزرگی نمی‌تواند آینده‌ای امن‌تر برای فرزندان ما بسازد.

در شرایطی که افق مه‌آلود است، صداها درهم‌اند و خبرها ناتمام می‌رسند، یک پرسش بر سر زبان‌هاست: چرا آمریکا با وجود آمادگی کامل نظامی، هنوز دست به حمله نمی‌زند؟ ناو هواپیمابر جرالد فورد و کشتی‌های جنگی همراه آن به تنگه جبل‌الطارق نزدیک شده‌اند، بیش از ۱۴۸ فروند جنگنده تهاجمی در پایگاه‌های منطقه مستقر شده‌اند و ۶۰۰ موشک تاماهوک در تیررس اهداف هستند، اما کاخ سفید سکوت کرده است. گزارشی از آخرین تحولات در آستانه یک تصمیم تاریخی.

اظهارات اخیر ترامپ درباره تغییر رژیم در ایران، بیش از آنکه نوید جنگی تازه باشد، بازگشت به همان الگوی آشنای اوست: فشار حداکثری، تهدید کنترل‌شده و مذاکره از موضع قدرت. در کنار این رویکرد، فروپاشی تدریجی کوبا و دگرگونی اقتصادی سوریه، تصویری از جهانی ارائه می‌دهد که در آن ساختارهای قدیمی در حال فروریختن‌اند و بازیگران منطقه‌ای ناچارند خود را با نظم جدیدی تطبیق دهند. پرسش اصلی این است: آیا تهران و واشینگتن می‌توانند به «معامله بزرگ» برسند یا مسیر تنش ادامه خواهد یافت؟

اظهارات اخیر ترامپ درباره «تغییر رژیم» در ایران، بیش از آنکه نوید جنگی تازه باشد، بازگشت به همان الگوی آشنای اوست: فشار حداکثری، تهدید کنترل‌شده و مذاکره از موضع قدرت. در کنار این رویکرد، فروپاشی تدریجی کوبا و دگرگونی اقتصادی سوریه، تصویری از جهانی ارائه می‌دهد که در آن ساختارهای قدیمی در حال فروریختن‌اند و بازیگران منطقه‌ای ناچارند خود را با نظم جدیدی تطبیق دهند. پرسش اصلی این است: آیا تهران و واشینگتن می‌توانند به «معامله بزرگ» برسند یا مسیر تنش ادامه خواهد یافت؟

با فرض حمله دوگانه آمریکا و اسرائیل، ایران به دلیل ماهیت جغرافیایی و شکاف تکنولوژیک، در موقعیت «دفاعی» قرار می‌گیرد؛ موقعیتی که هزینه‌های آن فراتر از میدان نبرد است. از فلج شدن شبکه راداری در دقایق اولیه تا بحران معیشت در پشت جبهه، از شفافیت ماهواره‌ای تا تهدید گروه‌های واگرا در مرزها، و از بن‌بست لجستیکی تا فشار هم‌زمان بر محور مقاومت. تحلیلی بر چهارده تنگنای استراتژیک که نشان می‌دهد اتاق جنگ جمهوری اسلامی به خوبی می‌داند دستور کار ملی باید بر مبنای گفتگو و تفاهم باشد، نه تقابل.